To nie był koniec. To był początek siły, o której nie miałam pojęcia.

Kochani, chciałam się podzielić z Wami moją myślą na dzisiejszy dzień, bo czasem mnie najdzie jakaś głębsza sentencja. Mam nadzieję, że nie zanudzę nikogo. 

Dziś mijają dokładnie dwa lata. 23.02.2024 to dzień mojej długiej operacji, to właśnie wtedy wyłoniono mi urostomię. I jak mam być szczera to na początku widziałam w niej tylko utrapienie, taki symbol wszystkiego, co mi odebrano. Miałam wrażenie, że już nigdy nie będę taka sama. I w pewnym sensie miałam rację bo nie jestem taka sama. Ale dziś wiem, że to nie był koniec. To był nowy początek.

Nie chcę lukrować tej historii. Po operacji nie było tak, że po tygodniu tryskałam energią. Nie było „wow, nowe życie". Nawet po kilku miesiącach bywało ciężko. Był lęk, złość, bezradność, zmęczenie, takie uczenie się siebie od nowa.

Piszę to, bo wiem, że ktoś może być teraz dokładnie w tym miejscu, w którym ja byłam dwa lata temu. Może leżysz po operacji. Może patrzysz w sufit i myślisz, że to już koniec normalności. Może boisz się, że już nigdy nie poczujesz się sobą.

To chcę Ci powiedzieć, że to minie. Nie od razu. Nie szybko. Ale krok po kroku zacznie się układać.

Podczas mojej choroby mama powtarzała mi:

„Justyna, po burzy zawsze wychodzi słońce. Twoje też niedługo wyjdzie.”

Wtedy słuchałam tego z niedowierzaniem. A dziś wiem, że miała rację. Moje słońce wyszło. Świeci jasno. Czasem za chmurą, ale świeci.

I bardzo mocno trzymam się słów, które kiedyś powiedział Jan Paweł II:

„Jeszcze będzie pięknie. Tylko załóż wygodne buty, bo masz do przejścia całe życie.”

Justyna Krawczyk
2 marca 2026
Zdjęcia: archiwum prywatne Justyny Krawczyk

---