Konsultacje medyczne i wsparcie specjalistyczne

Początkowy okres po operacji jest kluczowy, aby nauczyć się prawidłowej pielęgnacji, dopasowania sprzętu stomijnego oraz zapobiegania podrażnieniom skóry. W tym czasie wsparcie pielęgniarki stominej jest szczególnie pomocne.

Po ustabilizowaniu się stanu zdrowia i nabraniu wprawy, można przejść do samodzielnej, rutynowej pielęgnacji stomii, przy jednoczesnym zwracaniu uwagi na wszelkie zmiany, które mogą wymagać konsultacji z lekarzem lub pielęgniarką stomijną.

Regularne wizyty u lekarza zazwyczaj dotyczą przyczyny wyłonienia stomii, takiej jak choroba jelit czy nowotwór, a nie samej stomii. Dzięki temu pacjent może monitorować ogólny stan zdrowia, mając pewność, że stomia funkcjonuje prawidłowo.

Osoby ze stomią powinny regularnie konsultować się z lekarzem, aby monitorować stan stomii i ogólne zdrowie. Częstotliwość wizyt może się różnić w zależności od indywidualnych potrzeb, ale ogólne wytyczne są następujące:

Bezpośrednio po operacji – W pierwszych miesiącach po wyłonieniu stomii zalecane są regularne kontrole co 4-6 tygodni. Wizyty te pomagają monitorować proces gojenia, dostosować sprzęt stomijny i omówić wszelkie problemy związane z pielęgnacją.

Pół roku do roku po operacji – Po ustabilizowaniu się stanu zdrowia stomika i dostosowaniu sprzętu wizyty kontrolne mogą odbywać się co 6-12 miesięcy. W tym czasie lekarz ocenia funkcjonowanie stomii, kontroluje potencjalne komplikacje, takie jak przepuklina okołostomijna, i dostosowuje zalecenia.

Doraźne konsultacje – Jeśli pojawią się problemy, takie jak podrażnienia skóry wokół stomii, podciekanie, zmiany kształtu stomii lub inne niepokojące objawy, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub pielęgniarką stomijną. Regularne kontrole są również kluczowe w przypadku innych chorób przewlekłych, które mogą wpływać na stan stomii Podsumowując, zaleca się co najmniej jedną wizytę kontrolną rocznie, o ile lekarz nie zaleci częstszych konsultacji.

Warto zaznaczyć, że częstotliwość wizyt kontrolnych dla osoby ze stomią zależy bardziej od ogólnego stanu zdrowia niż od samej obecności stomii. Pacjenci w stabilnym stanie zdrowia mogą potrzebować wizyt kontrolnych raz w roku, natomiast osoby z dodatkowymi schorzeniami, takimi jak choroby zapalne jelit czy cukrzyca, mogą wymagać częstszych konsultacji. Regularne monitorowanie i opieka dostosowana do indywidualnych potrzeb zdrowotnych pozwala zapewnić optymalne wsparcie, bez konieczności nadmiernych wizyt wynikających wyłącznie z obecności stomii.

Jeśli zabieg wyłonienia stomii jest wcześniej zaplanowany przygotowanie się do życia ze stomią przed operacją może pomóc w łatwiejszej adaptacji po zabiegu.

Oto kilka kroków, które mogą być pomocne:

• Umów się na spotkanie ze swoim lekarzem prowadzącym oraz pielęgniarką stomijną, aby dokładnie poznać, jak wygląda życie ze stomią. Specjaliści mogą wyjaśnić zasady pielęgnacji stomii, pokazać sprzęt stomijny i akcesoria, które będą Ci potrzebne, oraz odpowiedzieć na wszelkie pytania. Wczesne poznanie procesu pielęgnacji stomii zmniejsza niepewność i pozwala przygotować się na nowe wyzwania.
• Zanim przejdziesz operację, warto dowiedzieć się, jak wygląda i działa sprzęt stomijny – worki i płytki stomijne. Zapoznanie się z ich funkcją i pielęgnacją stomii pomoże po zabiegu. Niektóre szpitale lub poradnie stomijne oferują możliwość nie tylko obejrzenia sprzętu ale również przećwiczenia jego obsługi, co zwiększa pewność siebie po operacji.
• Przygotowanie emocjonalne jest równie istotne. Przed operacją możesz doświadczyć wielu obaw związanych z wyglądem, nową codziennością i zmianami, jakie niesie za sobą operacja wyłonienia stomii. Warto rozważyć konsultację z psychologiem. Dodatkowo dołączenie do grupy wsparcia dla osób z wyłonioną stomią może pomóc oswoić się z nową sytuacją i wymienić doświadczenia z innymi, którzy przeszli przez to samo.

Dobre przygotowanie fizyczne i emocjonalne przed operacją może znacznie ułatwić proces adaptacji do życia ze stomią i zapewnić większy komfort w codziennym funkcjonowaniu po zabiegu.

Pielęgniarka stomijna jest naprawdę kluczowym wsparciem w codziennym życiu osoby ze stomią. Dzięki swojej wiedzy i doświadczeniu, może pomóc nie tylko na początku, ale także w późniejszych etapach, kiedy pojawiają się nowe wyzwania.

Pomoc w doborze sprzętu stomijnego: Każdy ma trochę inne potrzeby, a rynek sprzętu stomijnego jest szeroki – worki, płytki, pasty uszczelniające, różne akcesoria. Pielęgniarka stomijna może doradzić, co najlepiej sprawdzi się w Twoim przypadku, i pomóc w dopasowaniu sprzętu tak, aby zapewnić jak największy komfort i dyskrecję.

Nauka pielęgnacji stomii i ochrony skóry: Skóra wokół stomii jest delikatna i wymaga odpowiedniej pielęgnacji. Pielęgniarka może pokazać, jak dbać o skórę, aby zapobiegać podrażnieniom i zadbać o zdrową powierzchnię, co jest szczególnie ważne w codziennym funkcjonowaniu.

Rozwiązywanie problemów: Jeśli pojawiają się problemy – podciekanie, podrażnienia, trudności z przyklejeniem worka – pielęgniarka stomijna pomoże znaleźć przyczynę i rozwiązanie. Dzięki doświadczeniu zna różne techniki, które mogą znacznie ułatwić zarządzanie stomią.

Wsparcie emocjonalne i adaptacyjne: Życie ze stomią to nie tylko wyzwanie fizyczne, ale też psychiczne. Pielęgniarka stomijna rozumie te emocje i może pomóc je przepracować, a także skierować do grup wsparcia, gdzie można poznać osoby z podobnymi doświadczeniami.

Edukacja i aktualizowanie wiedzy: Nowinki technologiczne, zmiany w dostępności sprzętu czy nowoczesne metody pielęgnacji – pielęgniarka stomijna jest na bieżąco z nowościami i może doradzić, co może sprawdzić się u Ciebie najlepiej.

Regularne spotkania mogą być świetnym sposobem, aby nie tylko utrzymać dobrą pielęgnację stomii, ale również czuć się bardziej pewnie i niezależnie w codziennym życiu. To wsparcie pomaga naprawdę poczuć się pewniej z tym nowym wyzwaniem.

Po operacji wyłonienia stomii kluczowe jest regularne monitorowanie jej stanu oraz stosowanie się do zaleceń lekarza, zwłaszcza że stomia została utworzona z powodu konkretnego problemu zdrowotnego. Oto, na co warto zwrócić uwagę:

Kontrole u pielęgniarki stomijnej: Zaraz po operacji najlepiej spotykać się z pielęgniarką stomijną, która oceni stan skóry wokół stomii, sprawdzi, czy sprzęt dobrze przylega, i pomoże dobrać najlepsze rozwiązania, jeśli pojawią się problemy (np. wycieki czy podrażnienia).

Kontrole chirurgiczne i u specjalisty: W zależności od przyczyny wyłonienia stomii (np. choroba nowotworowa, poważne schorzenie jelit lub układu moczowego), ważne jest kontynuowanie wizyt u chirurga lub specjalisty (np. gastrologa czy urologa). Lekarz będzie monitorował, jak goją się tkanki i czy nie pojawiają się powikłania, takie jak zwężenie stomii, przepuklina czy infekcja.

Badania laboratoryjne: W zależności od rodzaju stomii lekarz może zlecać badania krwi, aby kontrolować poziomy elektrolitów, nawodnienie i inne wskaźniki. Szczególnie osoby z ileostomią, które mogą tracić więcej płynów i elektrolitów, wymagają regularnej kontroli tych parametrów.

Monitorowanie zdrowia układu moczowego lub pokarmowego: Jeśli masz urostomię, mogą być zlecone regularne badania moczu, aby sprawdzić funkcjonowanie układu moczowego i wykluczyć infekcje. W przypadku kolostomii czy ileostomii mogą być potrzebne badania jelitowe, szczególnie jeśli pojawią się objawy takie jak ból, krwawienie czy problemy z wypróżnianiem.

Samokontrola: Regularna obserwacja stomii i skóry wokół niej pozwala szybko zauważyć wszelkie zmiany, takie jak podrażnienia, zmiany w wydzielinach czy dyskomfort. W przypadku jakichkolwiek nieprawidłowości warto skonsultować się z lekarzem lub pielęgniarką.

Regularne kontrole i przestrzeganie zaleceń lekarza są kluczowe nie tylko dla zdrowia stomii, ale i ogólnego stanu zdrowia, ponieważ pomagają monitorować problem zdrowotny, który wymagał wyłonienia stomii.

Nauka wymiany worka stomijnego - to pierwszy i kluczowy element rehabilitacji. Pielęgniarka stomijna nauczy Cię, jak prawidłowo dbać o stomię, jak stosować i wymieniać sprzęt oraz jak dbać o skórę wokół stomii. Dzięki temu poczujesz się bardziej pewnie w codziennej pielęgnacji.

Ćwiczenia wzmacniające mięśnie brzucha: Delikatne ćwiczenia mogą pomóc wzmocnić mięśnie brzucha, co jest ważne, aby zapobiec przepuklinie okołostomijnej. Zwykle fizjoterapeuta pokazuje odpowiednie ćwiczenia, które są bezpieczne dla stomików, a ich intensywność dostosowana jest do indywidualnych możliwości.

Wsparcie dietetyczne: Dieta po operacji stomii może mieć wpływ na funkcjonowanie układu pokarmowego. Dietetyk pomoże Ci dobrać odpowiednie produkty, które wspomogą trawienie, zapobiegną biegunkom lub zaparciom oraz dostosują konsystencję treści jelitowej.

Pomoc psychologiczna i wsparcie emocjonalne: Operacja wyłonienia stomii to duża zmiana, która może wpłynąć na samoocenę i emocje. Warto skorzystać z pomocy psychologa i dołączyć do grup wsparcia dla stomików, co może pomóc w akceptacji nowej sytuacji oraz znacząco poprawić komfort życia.

Tak, w niektórych przypadkach możliwa jest operacja korekcyjna stomii, jeśli występują poważne komplikacje, które utrudniają codzienne funkcjonowanie. Do najczęstszych powodów operacji korekcyjnych należą:

• Zwężenie stomii: utrudniające wydalanie treści jelitowej, co może wymagać ponownego poszerzenia lub uformowania stomii.
• Zapadnięcie stomii: jeśli stomia zapada się poniżej poziomu skóry, może to prowadzić do wycieków i podrażnień, co wymaga korekty.
• Wypadnięcie stomii: nadmierne wysunięcie jelita na powierzchnię skóry powoduje trudności z założeniem worka stomijnego i jego prawidłowym przyleganiem, co może prowadzić do innych komplikacji, takich jak podciekanie i podrażnienia skóry.
• Martwica stomii: Martwica tkanki jelitowej wymaga pilnej interwencji chirurgicznej, aby przywrócić prawidłowy przepływ krwi i uniknąć poważnych powikłań.
• Przetoka okołostomijna: Przetoki mogą tworzyć nieprawidłowe połączenia między stomią a sąsiadującymi tkankami, powodując wycieki i podrażnienia skóry, co często wymaga operacyjnego rozwiązania.
• Problemy skórne: trudne do opanowania stany zapalne skóry wynikające z budowy stomii mogą również skłonić do rozważenia operacji.
• Przepuklina okołostomijna: Gdy część jelita przemieszcza się wokół stomii, co może prowadzić do bólu, podciekania i dyskomfortu.

Lekarz, oceniając stan zdrowia i rodzaj powikłań, zdecyduje, czy operacja korekcyjna jest konieczna. Warto omówić z chirurgiem lub pielęgniarką stomijną wszelkie trudności i możliwe rozwiązania, aby zwiększyć komfort i poprawić jakość życia.

Wybierając miejsce odbioru sprzętu stomijnego, warto wziąć pod uwagę kilka kluczowych czynników, które zapewnią wygodę i odpowiednią jakość obsługi:

Dostępność różnych marek i produktów: Upewnij się, że wybrane miejsce oferuje szeroką gamę sprzętu stomijnego od różnych producentów. Dzięki temu będziesz mieć możliwość wyboru produktów najlepiej dopasowanych do Twoich potrzeb.

Ceny i możliwość refundacji: Sprawdź, czy punkt oferuje ceny producenta oraz akceptuje refundacje sprzętu stomijnego. Niektóre miejsca zapewniają możliwość zrealizowania różnych marek sprzętu (mieszania firm) w ramach jednego zlecenia, co upraszcza cały proces.

Dostępność stacjonarna vs. dostawa kurierem: Wybierz formę odbioru, która jest dla Ciebie najwygodniejsza. Sklepy stacjonarne często umożliwiają składanie zamówień na sprzęt stomijny przez telefon lub internet, a następnie oferują bezpłatną dostawę kurierem bezpośrednio do domu. Dzięki temu nie musisz osobiście odwiedzać sklepu, co zapewnia wygodę i komfort, szczególnie jeśli wolisz otrzymać sprzęt wprost do domu.

Szybkość realizacji zamówienia: Warto zapytać o czas realizacji, szczególnie jeśli potrzebujesz sprzętu w krótkim terminie. Niektóre punkty oferują ekspresowe zamówienia lub szybkie uzupełnienie braków.

Wsparcie i doradztwo specjalistów: Miejsca, które oferują pomoc w wyborze sprzętu stomijnego, np. przez pielęgniarkę stomijną lub wyszkolony personel, mogą być bardzo pomocne. Dzięki ich poradom łatwiej dobierzesz produkty, które zapewnią Ci komfort i bezpieczeństwo.

Wybierając miejsce odbioru sprzętu stomijnego z uwzględnieniem tych czynników, zyskujesz wygodę i pewność, że masz dostęp do potrzebnych produktów w komfortowy sposób.

Tak, stomik może żyć długo i prowadzić pełne, satysfakcjonujące życie. Długość życia osoby ze stomią nie jest bezpośrednio ograniczona przez samą stomię, ale raczej zależy od stanu zdrowia, który doprowadził do jej wyłonienia, oraz od ogólnej kondycji organizmu.

Kilka kluczowych czynników:

Stan zdrowia: jeśli stomia została wyłoniona z powodu choroby nowotworowej, choroby Crohna, wrzodziejącego zapalenia jelita grubego lub innej przewlekłej choroby, długość życia będzie zależeć od skuteczności leczenia tej choroby.

Prawidłowa opieka nad stomią obejmująca właściwą pielęgnację, stosowanie odpowiednich produktów stomijnych oraz kontrole u pielęgniarki stomijnej pozwala na wczesne wykrycie ewentualnych komplikacji, takich jak infekcje skóry, przepukliny stomijne czy podrażnienia, i szybkie wdrożenie odpowiedniego leczenia. Choć tego typu problemy mogą wpływać na komfort życia, nie mają bezpośredniego wpływu na jego długość.

Styl życia: Zdrowa dieta, regularna aktywność fizyczna i unikanie używek, takich jak alkohol i papierosy, pomagają w utrzymaniu zdrowia i dobrej kondycji. Oosby z wyłonioną stomią często mogą wrócić do pełnej aktywności fizycznej, w tym sportu, podróży, a nawet bardziej intensywnych form rekreacji, jeśli czują się komfortowo i mają odpowiednie wsparcie stomijne.

Wsparcie emocjonalne i psychiczne: stomia może być trudnym doświadczeniem emocjonalnym, ale wsparcie bliskich oraz pomoc terapeutyczna pomagają w adaptacji i utrzymaniu dobrego samopoczucia. Zdrowie psychiczne jest kluczowe dla ogólnego zdrowia i jakości życia.

Stomia jest często sposobem na poprawienie jakości życia i złagodzenie objawów poważnych chorób. Wiele osób ze stomią żyje długie, pełne życia – pracując, podróżując, rozwijając pasje i realizując marzenia.

Tak, większość osób z wyłonioną stomią może wrócić do normalnego, pełnego życia. Choć początki bywają wyzwaniem, wiele osób ze stomią stopniowo wraca do codziennych aktywności, pracy, życia społecznego, a nawet intensywnych zajęć, takich jak sport i podróże. Stomia wymaga co prawda nowej rutyny pielęgnacyjnej, ale z czasem staje się to naturalnym elementem codzienności.

Warto też pamiętać, że stomia może przynieść ulgę i poprawić jakość życia, zwłaszcza jeśli wcześniej towarzyszyły przewlekłe dolegliwości. Dzięki odpowiedniemu wsparciu – od pielęgniarki stomijnej, lekarzy, a także bliskich – i zdobyciu wprawy w opiece nad stomią, można prowadzić życie pełne pasji i aktywności.

Tak, z dużym prawdopodobieństwem poradzisz sobie z tą nową sytuacją. Adaptacja do życia ze stomią może wydawać się trudna na początku, ale z czasem nabiera się wprawy i pewności siebie. Wiele osób ze stomią przechodzi przez etap oswajania się z nową codziennością, jednak większość odkrywa, że z odpowiednią wiedzą i wsparciem potrafi sobie świetnie radzić.

Wsparcie bliskich, pomoc pielęgniarki stomijnej oraz zdobywanie doświadczenia w pielęgnacji stomii mogą znacznie ułatwić proces adaptacji. Jest też wiele dostępnych grup wsparcia, w których można dzielić się doświadczeniami i czerpać siłę z historii innych stomików. Dając sobie czas i pozwalając na stopniowe przystosowanie, masz realną szansę odzyskać poczucie komfortu i kontroli nad swoim życiem.

Dzięki nowoczesnym rozwiązaniom w sprzęcie stomijnym oraz odpowiednio dobranej odzieży, stomia może pozostać praktycznie niewidoczna dla innych. Worki stomijne są obecnie zaprojektowane tak, aby były dyskretne, płaskie i dobrze przylegały do ciała, co pozwala nosić większość ubrań bez obaw o widoczność stomii.

Warto też zwrócić uwagę na bieliznę stomijną lub pasy stomijne, które pomagają ustabilizować worek stomijny pod ubraniem.

Wiele osób ze stomią z powodzeniem nosi zwykłe ubrania, a nawet uprawia sport, bez zwracania na siebie uwagi.

Dzięki odpowiedniemu sprzętowi i kilku praktycznym wskazówkom, inni nie muszą zauważać stomii, a Ty możesz poczuć się komfortowo i pewnie.

Jeśli nie zdecydujesz się o tym powiedzieć, nikt się nie domyśli, że masz stomię, chyba że zobaczy Cię bez ubrania. Sprzęt stomijny jest zaprojektowany tak, by był dyskretny i niewidoczny pod odzieżą, więc większość osób nie zauważy stomii, nawet z bliskiej odległości. Dzięki temu możesz czuć się swobodnie w codziennych sytuacjach, wiedząc, że to Ty decydujesz, kto dowie się o Twojej stomii, i masz pełną prywatność w tym zakresie.

Tak, zdecydowanie masz szansę normalnie funkcjonować w społeczeństwie. Większość stomików prowadzi aktywne życie – pracują, spotykają się z przyjaciółmi, uprawiają sport, podróżują, i uczestniczą w różnych wydarzeniach towarzyskich.

Dzięki odpowiednio dobranemu sprzętowi stomijnemu i wsparciu specjalistów możesz czuć się swobodnie i komfortowo, a także dostosować swoją codzienność do nowych potrzeb, bez rezygnacji z ulubionych aktywności.

Ważne jest, aby dać sobie czas na przystosowanie się do nowych okoliczności oraz, jeśli to potrzebne, skorzystać z pomocy stomaterapeuty lub grup wsparcia.

Z czasem wiele osób odkrywa, że ich życie niewiele różni się od tego sprzed wyłonienia stomii.

Większość bliskich osób z czasem akceptuje sytuację i rozumie, że stomia jest częścią Twojego życia, która pozwala Ci cieszyć się zdrowiem i lepszą jakością życia. Choć początkowo może to być nowe i czasem trudne doświadczenie dla obu stron, szczere rozmowy i wsparcie emocjonalne są kluczowe w oswojeniu się z tym tematem. Warto też pamiętać, że akceptacja i zrozumienie bliskich często rosną wraz z ich wiedzą o stomii, a otwartość może pomóc w budowaniu pełnego wsparcia, na które możesz liczyć.

Nowe osoby, które poznajesz, mogą nie znać szczegółów na temat życia ze stomią, ale to od Ciebie zależy, ile zechcesz z nimi podzielić się swoją historią. Wiele osób reaguje z empatią, a zrozumienie tematu zależy często od otwartości i prostych wyjaśnień. Stomia jest bardziej powszechna, niż się wydaje, więc nowe znajomości często przychodzą bez problemu, a wielu stomików decyduje się na przyjęcie zasady, że to oni wybierają, komu i ile o sobie powiedzą.

Tak, zmiany obwodu brzucha i wagi mogą wpływać na funkcjonowanie stomii i komfort użytkowania sprzętu stomijnego.

Zmiana masy ciała, zarówno w postaci przyrostu, jak i utraty wagi, może prowadzić do modyfikacji kształtu lub rozmiaru stomii, a także wpływać na dopasowanie sprzętu.

W przypadku przyrostu masy ciała stoma może bardziej wystawać lub zwiększać ryzyko wystąpienia przepukliny okołostomijnej.

Takie zmiany mogą powodować problemy z dopasowaniem płytki stomijnej, co zwiększa ryzyko podciekania oraz podrażnień skóry wokół stomii.

W sytuacji utraty masy ciała skóra wokół stomii może stać się bardziej luźna, co również może wpływać na szczelność i stabilność sprzętu stomijnego.

Aby temu zapobiec, zaleca się regularne mierzenie stomii i ewentualne dostosowanie rozmiaru otworu w sprzęcie stomijnym.

Dla lepszego dopasowania warto korzystać z pomocy pielęgniarki stomijnej, która może zalecić np. stosowanie pierścieni uszczelniających lub past, aby lepiej wyrównać powierzchnię skóry wokół stomii.

Dbając o stabilną wagę i współpracując z dietetykiem można minimalizować wpływ wahań wagi na codzienne funkcjonowanie stomii.

Tak, można mieć dwie urostomie, chociaż jest to stosunkowo rzadkie.

Urostomia jest tworzona, aby umożliwić odpływ moczu z organizmu, gdy naturalna droga przez pęcherz moczowy nie jest możliwa lub bezpieczna. W niektórych przypadkach pacjent może wymagać dwóch urostomii – na przykład, gdy oba moczowody muszą być odseparowane z powodu poważnych zmian chorobowych lub po usunięciu pęcherza moczowego, jeśli inne połączenie nie jest możliwe.

Dwie urostomie mogą być konieczne z różnych powodów, takich jak:

• Uszkodzenia dróg moczowych: W niektórych przypadkach oba moczowody muszą mieć oddzielne wyjścia.
• Powikłania po operacjach onkologicznych lub naświetlaniach: Czasami zmiany nowotworowe lub powikłania związane z radioterapią, czy chemioterapią wymagają odseparowania dróg moczowych.

Jeśli posiadasz dwie urostomie, pielęgnacja może być bardziej wymagająca, dlatego ważne jest, aby otrzymać wsparcie i przeszkolenie od pielęgniarki stomijnej, która pomoże w zarządzaniu sprzętem i pielęgnacji skóry wokół obu stomii.

Tak, możliwe jest posiadanie urostomii i ileostomii jednocześnie. Taka sytuacja może wynikać z różnych poważnych schorzeń lub operacji, które wymagają odseparowania zarówno dróg moczowych, jak i części jelita cienkiego od reszty przewodu pokarmowego.

Typowe powody posiadania obu stomii:

• Choroby onkologiczne: W przypadkach nowotworów obejmujących narządy miednicy (np. pęcherza, jelit, odbytnicy), konieczne może być wykonanie zarówno urostomii, jak i ileostomii, aby zabezpieczyć odpływ moczu i treści jelitowej.
• Powikłania po radioterapii: Intensywne naświetlania w okolicy miednicy mogą uszkodzić zarówno jelita, jak i drogi moczowe, co czasami wymaga utworzenia obu stomii.
• Przetoki lub uszkodzenia wielonarządowe: Poważne przetoki między jelitem a układem moczowym lub inne powikłania zdrowotne mogą wymagać oddzielenia funkcji obu układów.

Życie z urostomią i ileostomią jednocześnie

• Pielęgnacja: Każda stomia wymaga osobnej opieki i odpowiedniego sprzętu stomijnego. Urostomia wymaga szczególnej pielęgnacji, aby uniknąć infekcji układu moczowego, podczas gdy ileostomia produkuje bardziej płynną treść jelitową, co może zwiększać ryzyko podrażnienia skóry.
• Wsparcie medyczne: Osoby z obiema stomiami często korzystają z pomocy pielęgniarki stomijnej, która może doradzić w kwestii pielęgnacji, doboru sprzętu stomijnego oraz odpowiedniego odżywiania.
• Dostosowanie stylu życia: Można prowadzić aktywne życie z obiema stomiami, choć wymaga to dostosowania codziennych nawyków, szczególnie jeśli chodzi o dietę, nawodnienie i pielęgnację skóry wokół stomii.

Mając dwie różne stomie, można napotkać wyzwania, ale dzięki odpowiedniemu wsparciu medycznemu i przeszkoleniu można nauczyć się nimi zarządzać w sposób bezpieczny i komfortowy.

Akcesoria stomijne są wyrobami medycznymi, w większości refundowanymi.

W zależności od ich przeznaczenia posiadają właściwości oczyszczające, pielęgnujące, ochronne, uszczelniające oraz łagodzące różne problemy związane z posiadaniem stomii.

Wszystkie akcesoria mają na celu pomóc pacjentom w codziennej pielęgnacji stomii, ochronie skóry wokół stomii oraz zapewnieniu szczelnego zaopatrzenia stomii i zapobieganiu powikłaniom.

W przypadku stomii powikłanej, stosowanie dodatkowych akcesoriów stomijnych jest niezbędnym elementem.

Preparaty do usuwania kleju – pozostałości płytki ze skóry

• Środki przeznaczone do usuwania przylepca (płytki stomijnej)z brzucha, pozwalają na bezbolesne, nietraumatyczne odklejenie worka od skóry. Pomagają również usunąć za skóry pozostało ści hydrokoloidu. Dzięki temu skóra jest mniej uszkadzana.
• Występują w postaci sprayu i jednorazowych chusteczek

Bariery ochronne

• Oprócz dobrze przyklejonego worka bardzo ważne jest monitorowanie kondycji skóry dookoła stomii. Często zdarza się, że treść pomimo poprawnie przyklejonej płytki podcieka i podrażnia skórę.
• W takich przypadkach świetnie sprawdza się bariera ochronna, tzw. “druga skóra”, dzięki której przed przyklejeniem worka tworzymy barierę ochronną, która zmniejsza ryzyko podrażnienia skóry wokół stomii, a także powoduje, że worek lepiej przykleja się do ciała. Preparat zmniejsza uszkodzenia skóry spowodowane odklejaniem płytki.
• Bariery ochronne występują w sprayu i jednorazowych chusteczkach

Uszczelniacze

• Dla pacjentów, u których skóra wokół stomii ma niejednolity kształt i sam worek nie chce się przykleić istnieje szereg rozwiązań, które ułatwiają przyklejenie worka.
• Pasty uszczelniające/gojące pozwalają stworzyć kształt “kołnierza”, dzięki któremu możemy wyrównać powierzchnię skóry na którą pacjent przykleja worek, a co za tym idzie zmniejszyć ryzyko odklejenia się worka, czy wycieku treści jelitowej na skórę brzucha.
• Pasty świetnie sprawdzają się u pacjentów z ileostomią, u których treść jelitowa jest bardziej płynna i powoduje podciekanie.
• Poza pastami jest też duży wybór pierścieni (niektóre można łatwo formować w dowolnie pożądany kształt), czy półpierścieni, które zapewniają skuteczne uszczelnienie pomiędzy płytką, a powierzchnią skóry.

Środki do zagęszczania treści jelitowej w worku

• Stosowane u osób z ileostomią do zagęszczania płynnej treści jelitowej. Dzięki żelowaniu treści jelitowej, zmniejsza się ryzyko podciekania pod sprzęt stomijny oraz uczucie przelewania w worku. Dodatkowo zawarty w saszetkach system kontroli zapachów eliminuje nieprzyjemne zapachy.

Pudry i lotiony

• Dla pacjentów cierpiących na podrażnienie skóry i pojawiających się ran istnieje szereg produktów, dzięki którym można pozbyć się tego kłopotu.
• Puder z hydrokoloidem to rozwiązanie dla pacjentów, którym tworzą się rany z których wydobywa się wysięg i sączy wydzielina, co często utrudnia trzymanie się worka.
• Dzięki zastosowaniu pudru bezpośrednio na oczyszczoną ranę powierzchnia staje się sucha, co ułatwia prawidłowe przyklejenie worka i wydłuża czas używania.

Neutralizatory zapachu

• Wielu pacjentów wycofuje się z przestrzeni publicznej i unika spotkań z innymi ludźmi w obawie przed wydzielaniem przykrego zapachu z worka. Na szczęście mają do dyspozycji neutralizatory zapachu. 
• Dzięki specjalnej formule, opracowanej przez firmy stomijne po wlaniu do worka zaledwie kilku kropel zapach treści przybiera woń neutralną, lub bardziej przyjazną dla nozdrzy taką jak np. mięta
• Występują w różnych pojemnościach i formułach.

Pski stomijne

• Dla pacjentów, którzy potrzebują lub chcą poprawić stabilizację i dodatkowo wzmocnić umocowanie worka do skóry brzucha producenci sprzętu stomijnego stworzyli paski podtrzymujące worek.
• Jest to gumowa taśma o regulowanej długości dopinana do worka stomijnego za pomocą odpowiedniego zapięcia. 
• To rozwiązanie sprawdza się szczególnie u pacjentów z wypukła stomią, z przepuklinami, oraz dla tych, którzy chcą odciążyć przylepiec na brzuchu.

Pasy stomijne

• Stosowanie pasów u pacjentów stomijnych sprawdzi się doskonale po operacjach jamy brzusznej kiedy każdy ruch czy podnoszenie z łóżka sprawia ból, ale także jako wsparcie dla mięśni brzucha.
• Specjalne przeznaczenie na woreczek stomijny zachowuje go w miejscu, nie obciąża on zatem pacjenta. Pas brzuszny podpiera dolne partie mięśni brzucha i nie pozwala na opuszczaniu trzewi jamy brzusznej
• Umożliwia wycięcie otworu na worek stomijny w pożądanym miejscu.

Bielizna stomijna

• Majtki/ bokserki stomine Bielizna jest specjalnie zaprojektowana tak, aby ukrywać worek stomijny, nadając sylwetce naturalny wygląd. Dzięki elastycznym materiałom, bielizna dopasowuje się do ciała, zapewniając poczucie stabilności i dyskrecji worka stomijnego.
• Bielizna intymna dla kobiet ze stomią jest zaprojektowana z myślą o wygodzie i dyskrecji, także podczas bliskości. Taka koronkowa bielizna zawiera wewnętrzną kieszeń, która stabilizuje worek stomijny, utrzymując go blisko ciała, co zmniejsza tarcie i chroni skórę przed podrażnieniami.

Dzięki temu nosząc ją możesz czuć się komfortowo i bezpiecznie.

Ważnym elementem tej bielizny jest rozcięcie w kroku, które pozwala na zachowanie dyskrecji i komfortu podczas stosunku, bez konieczności zdejmowania bielizny. Wykonana z miękkich, oddychających materiałów, taka bielizna jest dostosowana do potrzeb osób ze stomią, umożliwiając wygodę i dyskrecję w sytuacjach intymnych, bez rezygnacji z estetyki.

Irygatory

• Irygacja poprzez płukanie przez stomie pozwala na oczyszczenie jelita grubego ze stolca i gazów.
• Konsekwentne wykonywanie irygacji prowadzi do uregulowania rytmu wypróżnień, umożliwia również zakładanie na stomię worka typu mini cap (znacznie mniejszy).

Rodzaj Stomii

jest to najważniejszy czynnik determinujący wybór sprzętu. Inne worki i akcesoria będą potrzebne dla stomii jelitowej, a inne dla stomii moczowej. Ważne jest, aby sprzęt był dostosowany do rodzaju wydzieliny.

Kształt i Rozmiar Stomii

Indywidualne cechy anatomiczne wymagają dopasowania rozmiaru i kształtu płytki, aby zapewnić szczelność i komfort noszenia. Prawidłowo dobrany sprzęt zmniejsza ryzyko podrażnień i uszkodzeń skóry.

Lokalizacja na Brzuchu

Miejsce, w którym znajduje się stomia, ma wpływ na wybór rodzaju worka – różne modele lepiej sprawdzają się w zależności od tego, czy stomia znajduje się niżej czy wyżej na brzuchu, oraz czy w jej okolicy są blizny czy fałdy skórne.

Ilość i Rodzaj Wypróżnień

Częstotliwość i konsystencja wypróżnień determinują potrzebę stosowania worków o różnej pojemności i z różnymi systemami opróżniania.

Powikłania Stomijne

W przypadku występowania powikłań, takich jak podrażnienia skóry, stany zapalne, owrzodzenia, alergie, przepukliny, stomia w fałdzie, wypadanie stomii konieczne jest skorzystanie ze specjalistycznego sprzętu łagodzącego te problemy.

Zdolność do Samoopieki

Dostępność i łatwość obsługi sprzętu stomijnego musi być dostosowana do umiejętności manualnych użytkownika, co jest szczególnie ważne u osób starszych lub z ograniczeniami ruchowymi.

Wiek i Aktywność Fizyczna

Dla aktywnych osób oraz dzieci mogą być potrzebne specjalne worki stomijne i akcesoria zapewniające większą swobodę ruchów i bezpieczeństwo podczas aktywności fizycznej.

Preferencje Indywidualne

Kwestie estetyczne i praktyczne, takie jak kolor worków, ich widoczność pod ubraniem, czy możliwość kąpieli z workiem, również odgrywają istotną rolę w procesie wyboru.

Tak, jeśli treść jelitowa podcieka pod płytkę stomijną (worek stomijny przecieka), istnieje kilka kroków, które mogą pomóc rozwiązać ten problem. Oto, co możesz zrobić:

Sprawdź dopasowanie sprzętu: Czasem worek może przeciekać, jeśli płytka stomijna nie przylega odpowiednio do skóry. Upewnij się, że rozmiar otworu w płytce pasuje do rozmiaru stomii – otwór powinien być wycięty tak, aby przylegał do stomii, ale jej nie uciskał. Jeśli Twoja stomia zmieniła rozmiar lub kształt, konieczna może być zmiana rozmiaru lub rodzaju płytki.

Upewnij się również, że masz odpowiednio dobrany rodzaj płytki stomijnej – zarówno pod względem wielkości, jak i kształtu. Dobrze dobrana płytka zapewnia lepsze przyleganie do skóry i minimalizuje ryzyko podciekania.

Przygotowanie skóry: Przed przyklejeniem płytki upewnij się, że skóra wokół stomii jest czysta, sucha i wolna od tłustych środków pielęgnacyjnych. Stosowanie chusteczek lub środków odtłuszczających do skóry wokół stomii może poprawić przyleganie płytki.

Stosowanie pasty uszczelniającej lub pierścieni: Pasta uszczelniająca lub pierścienie stomijne mogą pomóc wypełnić nierówności skóry i zabezpieczyć dodatkowo miejsce wokół stomii, co zmniejsza ryzyko wycieku.

Regularna wymiana sprzętu: Staraj się wymieniać worek zgodnie z zaleceniami (zazwyczaj co 2-3 dni, chyba że odklei się wcześniej). Czasami worek lub płytka mogą tracić przyczepność z powodu zużycia.

Porada pielęgniarki stomijnej: Jeśli problem podciekania jest uporczywy, warto skonsultować się z pielęgniarką stomijną. Może ona pomóc dobrać bardziej odpowiedni sprzęt, który będzie lepiej dopasowany do Twojej stomii i codziennych potrzeb.

Podciekanie treści jelitowej pod płytkę stomijną może prowadzić do poważnych powikłań skórnych, takich jak podrażnienia, stany zapalne, a nawet owrzodzenia wokół stomii. Zazwyczaj problem ten można ograniczyć przez dokładne dopasowanie sprzętu i odpowiednią pielęgnację skóry.

Jeśli jednak wycieki się utrzymują, warto skonsultować się ze specjalistą, który pomoże dobrać odpowiedni sprzęt i zaproponuje rozwiązania chroniące skórę oraz poprawiające komfort.

W systemach dwuczęściowych, gdzie osobno stosuje się płytkę i worek, poszczególne elementy muszą pochodzić od tego samego producenta i być kompatybilne – w przeciwnym razie mogą nie pasować idealnie, co zwiększa ryzyko wycieków i dyskomfortu. Ważne jest, aby oba elementy stanowiły dobrany komplet, zapewniający szczelne i trwałe połączenie.

Jednocześnie środki pielęgnacyjne, takie jak chusteczki, pasty uszczelniające, kremy czy bariery ochronne, można stosować dowolnie, bez konieczności trzymania się jednej marki. Dobranie odpowiednich preparatów pielęgnacyjnych według własnych preferencji pozwala na skuteczną ochronę skóry i komfort w codziennej pielęgnacji stomii.

Badanie na posiew jest standardowym badaniem, które wykonuje się, gdy pojawiają się objawy wskazujące na zakażenie dróg moczowych. Stwierdzenie obecności bakterii oraz oszacowanie ich wrażliwości na terapię antybiotykową pozwala opracować właściwą terapię lekową. Posiew powinien być wykonany przed podaniem pierwszej dawki leku, a w przypadku badań kontrolnych po kilku dniach od zakończenia leczenia.

W przypadku osób z urostomią, pobranie moczu bezpośrednio z worka stomijnego wiąże się z niemiarodajnym wynikiem, co oznacza, że próbkę należy pobrać bezpośrednio ze stomii.

Żeby pobrać prawidłowo mocz:

• poniższe czynności wykonujemy po nocy (aby pobrać poranny mocz);
• dokładnie myjemy najpierw ręce wodą z mydłem, a następnie stomię samą wodą;
• staramy się pobrać mocz ze stomii bezpośrednio do przygotowanego wcześniej suchego i czystego pojemnika;
• staramy się, aby mocz pochodził ze środkowego strumienia.

Jeśli mamy problem z pobraniem moczu bezpośrednio ze stomii, możemy posłużyć się cewnikiem.

Pamiętajmy, że niezależnie od sposobu pobrania próbki, mocz przechowujemy w szczelnie zamykanym pojemniku w temperaturze 2-8 st. C.

Zebrany materiał należy przekazać do punktu pobrań, najszybciej jak jest to możliwe. Najlepiej, aby czas od pobrania do dostarczenia nie przekroczył 3 godzin. Warto także pamiętać o tym, żeby przez planowanym badaniem moczu unikać znacznych wysiłków fizycznych oraz długotrwałego maszerowania, a w dzień przed pobraniem materiału do badania należy powstrzymać się od stosunków płciowych.

Z uwagi na niemiarodajne wyniki badania nie należy również wykonywać w okresie okołomenstruacyjnym oraz w czasie menstruacji.

W przypadku konieczności pobrania moczu do całodobowej zbiórki moczu należy przede wszystkim zaopatrzyć się w specjalny pojemnik do moczu z podziałką.

Zbiórkę należy rozpocząć rano pierwszy poranny mocz oddajemy do toalety, a każdy kolejny gromadzimy w zakupionym, suchym oraz czystym jednorazowym pojemniku.

Mocz musi być zbierany przez 24 godziny, a ostania porcja oddana do pojemnika będzie porannym moczem z dnia następnego. Zebrany materiał należy umieścić w jednorazowym pojemniku w chłodnym, zaciemnionym miejscu.

Po zakończeniu zbiórki należy zmierzyć objętość zebranego moczu, a do badania dostarczyć od 50 do 100 ml wymieszanego moczu z pojemnika zbiorczego z dokładną informacją o całkowitej objętości zebranej próbki. W przypadku posiadania stomii procedura jest taka sama.

Całość zebranego moczu z worka stomijnego przelewamy do pojemnika i stamtąd pobieramy próbkę. Pamiętajmy, że jeżeli jakakolwiek porcja moczu została oddana do toalety nie znajdzie się w przygotowanym pojemniku a wynik badania może być wyjść nieprawidłowo i w związku z czym będzie błędnie sugerował nieprawidłowości lub ich nie pokaże.

Ze względu na możliwość zatuszowania wyników zbiórki nie powinno się jej również wykonywać w okresie okołomenstruacyjnym i w czasie menstruacji.

Tak, możesz kąpać się z workiem stomijnym, zarówno pod prysznicem, jak i w wannie.

Worki stomijne są zaprojektowane tak, aby były wodoodporne i dobrze przylegały do skóry nawet podczas kontaktu z wodą. Oto kilka wskazówek, które mogą ułatwić kąpiel:

Dobrze przylegający sprzęt: Upewnij się, że płytka i worek są dobrze przyklejone przed kąpielą, aby uniknąć ryzyka odklejenia.

Ochrona filtra: Jeśli worek stomijny ma filtr, możesz zabezpieczyć go specjalną naklejką, dostępną w zestawie, aby uniknąć jego zamoczenia i zablokowania.

Prysznic bez worka: Jeśli wolisz, możesz również wziąć prysznic bez worka – kontakt z wodą jest bezpieczny dla stomii. Po kąpieli dokładnie osusz skórę wokół stomii przed nałożeniem nowego worka.

Kąpiel w basenie: W przypadku pływania w basenie, upewnij się, że sprzęt jest dobrze przyklejony i wybierz worek o mocnym przyleganiu. Niektóre osoby stosują dodatkowe zabezpieczenia jak oklejenie płytki półpierścieniami lub osłonki dla większej pewności.

Kąpiele nie powinny sprawiać problemów, a z czasem nabierzesz wprawy w zarządzaniu sprzętem stomijnym podczas kontaktu z wodą.

Aby nałożyć pastę stomijną prawidłowo i uzyskać najlepsze uszczelnienie, postępuj według poniższych kroków:

Przygotuj skórę: Upewnij się, że skóra wokół stomii jest czysta i sucha. Wyczyść ją delikatnie za pomocą chusteczek lub łagodnego mydła, a następnie osusz ręcznikiem papierowym lub miękką szmatką.

Nałóż pastę: Wyciśnij niewielką ilość pasty stomijnej (wielkości ziarnka grochu) i nałóż ją wokół otworu w płytce stomijnej lub bezpośrednio na skórę wokół stomii. Jeśli masz nierówności wokół stomii, pasta pomoże je wypełnić, tworząc barierę ochronną przed wyciekami.

Rozprowadź równomiernie: Używając palca lub aplikatora, delikatnie rozprowadź pastę, tworząc równomierną, cienką warstwę wokół stomii. Pamiętaj, że zbyt duża ilość pasty może zmniejszyć przyczepność płytki, więc stosuj ją oszczędnie. Możesz zwilżyć delikatnie palec wodą, aby pasta nie kleiła się do palca.

Odczekaj chwilę: Przed nałożeniem płytki stomijnej poczekaj kilka sekund, aby pasta lekko przyschła. To pomoże zwiększyć jej przyczepność i zapewni lepsze przyleganie płytki.

Przyklej płytkę: Ostrożnie przyłóż płytkę stomijną na miejsce, upewniając się, że przylega równomiernie do skóry. Dociskaj delikatnie przez kilka sekund, aby pasta i płytka stworzyły szczelne połączenie.

Dodatkowe wskazówki:

• Nie stosuj pasty zbyt dużo: Cienka warstwa pasty jest wystarczająca, aby wypełnić nierówności. Nadmiar pasty może spowodować problemy z przyleganiem.
• Używaj pasty tylko tam, gdzie potrzebna: Jeśli masz zdrową, równą skórę wokół stomii, pasta może być zbędna. Stosuj ją w przypadku nierówności lub problemów z wyciekami.

Stosowanie pasty stomijnej w odpowiedniej ilości i technice pomoże zabezpieczyć stomię, zapewniając jej szczelność i ochronę skóry.

Aby prawidłowo zmierzyć rozmiar stomii i dobrać odpowiednią płytkę stomijną, wykonaj następujące kroki:

Przygotowanie narzędzia do pomiaru: W zestawie ze sprzętem stomijnym zwykle znajdują się specjalne miarki – wzorniki z różnymi otworami, które pomagają dokładnie określić rozmiar stomii. Upewnij się, że masz miarkę pod ręką.

Ostrożne dopasowanie wzornika: Delikatnie przyłóż wzornik do stomii, próbując znaleźć otwór, który dokładnie przylega do jej kształtu, nie uciskając przy tym skóry. Jeśli stomia ma nieregularny kształt, wybierz otwór, który najlepiej odpowiada jej szerokości i długości.

Pomiar kształtu i rozmiaru: Zmierz stomii tak, aby płytka przylegała możliwie blisko stomii, ale bez uciskania jej. Zbyt ciasny otwór może prowadzić do podrażnień, a zbyt luźny – do wycieków.

Wycinanie otworu w płytce: Używając wyników pomiaru, ostrożnie wytnij otwór w płytce stomijnej, aby był idealnie dopasowany do kształtu Twojej stomii. Upewnij się, że otwór jest gładki i równy.

Regularne ponowne pomiary: Po operacji stomia może zmieniać swój rozmiar i kształt, dlatego warto mierzyć ją regularnie, szczególnie w pierwszych tygodniach. W zależności od potrzeb ponowny pomiar pomoże zapewnić, że sprzęt zawsze będzie dobrze dopasowany.

Dodatkowe wskazówki:

• Nie przycinaj otworu "na oko": Dokładne zmierzenie stomii zapewni lepsze dopasowanie sprzętu i zminimalizuje ryzyko podrażnień oraz wycieków.
• Pytaj o pomoc specjalistę: Jeśli masz trudności z pomiarem, nie wahaj się skonsultować z pielęgniarką stomijną. Regularne dopasowanie sprzętu jest kluczowe dla komfortu i zdrowia skóry wokół stomii.

Regularne mierzenie stomii i dokładne dopasowanie otworu w płytce zwiększa szczelność sprzętu i chroni skórę przed podrażnieniami oraz wyciekami.

Tak, stomik może morsować, ale warto zachować szczególną ostrożność i dobrze się przygotować, aby zapewnić sobie komfort i bezpieczeństwo. Oto kilka wskazówek:

Odpowiednie zabezpieczenie sprzętu stomijnego: Zimna woda może wpływać na przyleganie płytki stomijnej. Przed wejściem do wody upewnij się, że worek i płytka są dobrze przyklejone. Możesz zastosować dodatkowego zabezpieczenia brzegów płytki półpierścieniami oklejając jej brzegi.

Czas spędzony w wodzie: Zacznij od krótkich sesji i stopniowo przyzwyczajaj się do niskich temperatur. Zimno może wpływać na reakcję skóry wokół stomii, dlatego ważne jest, aby nie przesadzać z czasem spędzonym w wodzie.

Kontrola skóry po morsowaniu: Po wyjściu z wody dokładnie sprawdź skórę wokół stomii. Niskie temperatury mogą wpływać na krążenie, co czasem powoduje podrażnienia lub zaczerwienienia. Jeśli zauważysz coś niepokojącego, zastosuj odpowiednie środki pielęgnacyjne.

Nawodnienie i zdrowa dieta: Morsowanie wpływa na metabolizm i może prowadzić do szybszej utraty płynów. Pamiętaj o nawodnieniu i dbaj o odpowiednią dietę, szczególnie jeśli masz ileostomię i jesteś narażony na większą utratę elektrolitów.

Morsowanie może być bezpieczne dla osób z wyłonioną stomią, pod warunkiem zachowania ostrożności i upewnienia się, że sprzęt stomijny jest dobrze przylegający i dopasowany

Tak, stomik może korzystać z sauny, ale warto pamiętać o kilku zasadach, aby zapewnić sobie komfort i bezpieczeństwo:

Sprawdzenie sprzętu stomijnego: Upewnij się, że worek stomijny jest dobrze przylepiony i szczelny przed wejściem do sauny. Wysoka temperatura i wilgotność mogą wpływać na przyleganie sprzętu.

Krótsze sesje w saunie: Wysokie temperatury mogą powodować większe pocenie się, co może wpływać na przyleganie płytki stomijnej. Dlatego na początku warto skrócić sesje w saunie i robić częstsze przerwy, aby skontrolować stan sprzętu.

Osłonki na worek: Jeśli martwisz się, że worek może odklejać się pod wpływem wilgoci, rozważ zastosowanie dodatkowego zabezpieczenia brzegów płytki półpierścieniami oklejając brzegi płytki.

Pamiętaj o nawodnieniu: Pobyt w saunie może prowadzić do odwodnienia, co jest istotne szczególnie dla stomików z ileostomią, ponieważ mogą tracić więcej płynów i elektrolitów. Pij wodę, izotoniki przed i po sesji w saunie, aby utrzymać odpowiedni poziom nawodnienia.

Obserwacja skóry: Po wyjściu z sauny warto skontrolować skórę wokół stomii. Wilgoć i wysokie temperatury mogą wpływać na skórę, więc w razie podrażnień można zastosować preparaty ochronne.

Sauna jest bezpieczna dla osób z wyłonioną stomią, pod warunkiem zachowania ostrożności i monitorowania stanu sprzętu stomijnego. Ważne jest, aby upewnić się, że sprzęt dobrze przylega i jest odpowiednio dopasowany, co zwykle wystarcza do bezpiecznego korzystania z sauny.

Nie ma przeciwwskazań, by osoba ze stomią posiadała tatuaż. Zresztą, nierzadko tatuaż pojawił się na ciele zanim jego właściciel został stomikiem. Warto jednak tu dodać, że osoby cierpiące m.in. na przewlekłe choroby (w kontekście stomii – zwłaszcza choroby jelit) przed decyzją o zrobieniu sobie tatuażu zdecydowanie powinny pomysł ten skonsultować z lekarzem z uwagi na fakt, że obecność chorób przewlekłych i/lub autoimmunologicznych nierzadko bywa przeciwwskazaniem do wykonania tatuażu.

Zdecydowanie również tatuażu nie należy robić, planując w krótkim czasie rezonans magnetyczny. Wybierając się na to konkretne badanie, warto przesunąć wizytę w salonie tatuażu. Dlaczego lekarze odradzają stawianie się na badanie MRI ze świeżym tatuażem? Z uwagi na ryzyko zakłócenia obrazu, jak i mogące się pojawić powikłania skórne. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy badanie dotyczy fragmentu ciała z tatuażem.

Po wykonaniu tatuażu należy więc odczekać minimum 6 tygodni. To czas, po którym można przeprowadzić badanie MRI. Należy podkreślić, że odłożenie badania ze względu na świeży tatuaż, w przypadku podejrzenia poważnej choroby i konieczności szybkiej reakcji – może być brzemienne w skutki. Jeśli więc jest taka możliwość, warto tak poukładać plany, by z sobą nie kolidowały.

Trochę inaczej temat przedstawia się, gdy mamy do czynienia z odwrotną kolejnością. Czyli: najpierw stomia – potem tatuaż.

Stomik może” zrobić sobie tatuaż?

Może, choć ważne, by do tego tematu się gruntownie przygotował. Oznacza to wzięcie pod uwagę kilku ważnych kwestii, a mianowicie:

• Tatuaż? – tak, jednak - absolutnie nie w najbliższych okolicach stomii
  Stomii i jej najbliższych okolic nie opalamy w solarium, nie opalamy też naturalnie. W przypadku tatuażu obowiązuje dokładnie ta sama zasada. O ile tatuaż nie istniał w tym miejscu wcześniej - nie tatuujemy ani stomii, ani najbliższych jej okolic. Skóra wokół stomii to skóra bardzo wrażliwa, zamknięta prawie cały czas pod stomijną płytką i często narażona na uszkodzenia ze względu na kontakt z treścią jelitową.
• Tatuaż - w pewnej odległości od przyklejonej do ciała płytki stomijnej
  Wybierając miejsce pod tatuaż, warto wziąć pod uwagę przyklejany do ciała sprzęt stomijny. Zaleca się, by tatuaż nie znajdował się w bezpośrednim sąsiedztwie płytki stomijnej, bo to może utrudnić zabiegi pielęgnacyjne stomii i wymianę woreczka. Może to również sprzyjać dodatkowym podrażnieniom i utrudnionemu gojeniu się miejsca, na którym wykonano tatuaż.
  Warto pamiętać, że stomicy narażeni są na powikłania - często mające miejsce w obrębie brzucha. Może to skutkować zmianą jego kształtu (dotyczy m.in. przepukliny stomijnej), co zdecydowanie będzie wpływać na wygląd tatuażu w tym obszarze.
• Tatuaż - dopiero po konsultacji z lekarzem. Przed zdecydowaniem się na tatuaż, stomik powinien skonsultować się z lekarzem. Specjalista może ocenić ogólny stan zdrowia i określić najlepszy czas do wykonania tatuażu, uwzględniając bieżące leczenie lub planowane zabiegi/badania.
• Tatuaż - tylko w sprawdzonym salonie. Higiena i bezpieczeństwo to podstawa – zwłaszcza przy zabiegu tak wyjątkowym, jak tatuaż. Wybierając studio tatuażu, należy upewnić się, że studio jest higieniczne, spełnia wymagane standardy i ma dobrą reputację. Warto też upewnić się, że tatuażysta używa sterylnych narzędzi i przestrzega wszystkich standardów sanitarnych.
• Tatuaż – pielęgnacja skóry. Pielęgnacja skóry pod tatuażem jest ważna i po jego wykonaniu należy postępować zgodnie z instrukcjami tatuażysty. Fragment skóry, na którym wykonany został tatuaż, powinien być suchy i należy utrzymywać go w czystości. Takie postępowanie będzie chronić przed ryzykiem infekcji świeżo wytatuowanego miejsca. Jednak, gdy do infekcji dojdzie (o infekcji mówimy, gdy miejsce nałożenia tatuażu jest zaczerwienione, obrzęknięte i/lub bolesne), należy fakt ten skonsultować z lekarzem.

Tatuaż i choroby przewlekłe

• O ile sama stomia nie jest przeciwwskazaniem do wykonania sobie tatuażu, o tyle choroby autoimmunologiczne i przewlekłe, na które nierzadko równolegle cierpi stomik, już takim przeciwwskazaniem być mogą. Do chorób takich należą m.in. choroby jelit: wrzodziejące zapalenie jelita grubego oraz choroba Leśniowskiego-Crohna.
• Choć nie jest bezwzględnie zakazany, warto wiedzieć, że tatuaż może być źródłem komplikacji zdrowotnych w przypadku NZJ.

Może on spowodować nasilenie objawów choroby podstawowej, czego początkiem bywa reakcja zapalna wokół miejsca z tatuażem. Może też opóźnić gojenie się ran i zwiększyć ryzyko infekcji, ze względu na upośledzenie układu immunologicznego, z jakim wiążą się NZJ. Tatuaż u osoby cierpiącej na przewlekłe choroby jelit, skutkować może również reakcją alergiczną po jego naniesieniu na skórę. Może się tak zdarzyć ze względu na stałe leki, jakie chorujący przyjmuje (dotyczy zwłaszcza leków immunosupresyjnych).

Stomik może – choć warto skonsultować, czy akurat w tym momencie.

Ze względu na ryzyko, jakim obarczona jest decyzja ozdobienia ciała tatuażem przez osobę ze stomią chorującą na choroby przewlekłe, przed decyzją o wykonaniu tatuażu rekomenduje się zasięgnięcie opinii lekarza. Należy podkreślić, że pytanie społeczności w sieci absolutnie nie jest czymś, na czym powinno się oprzeć decyzję o tak radykalnym kroku. W przypadku tatuażu i stomii lub tatuażu i chorób przewlekłych należy decyzję o jego wykonaniu skonsultować z lekarzem.

Nie zawsze, ale przepuklina okołostomijna jest częstym powikłaniem. Ryzyko wystąpienia przepukliny nie dotyczy wszystkich pacjentów z urostomią – są osoby, które nigdy nie doświadczają tego problemu. Jednak u osób z pewnymi czynnikami ryzyka, jak osłabiona ściana brzucha, nadwaga, starszy wiek, czy choroby przewlekłe, jest to bardziej prawdopodobne.

Profilaktyka i odpowiednia pielęgnacja mogą znacznie zmniejszyć ryzyko. Należy unikać ciężkiego wysiłku fizycznego, stosować dobrze dopasowany pas stomijny, oraz dbać o kondycję mięśni brzucha.

Aby zmniejszyć ryzyko przepukliny okołostomijnej, warto przestrzegać kilku zaleceń:  

Stosowanie pasa stomijnego: Noszenie pasa stomijnego może pomóc w podtrzymaniu ściany brzucha wokół stomii. Istnieją specjalne pasy, które zapewniają wsparcie bez ucisku stomii.

Unikanie nadmiernego wysiłku fizycznego: Ciężkie podnoszenie oraz intensywne ćwiczenia obciążające mięśnie brzucha mogą zwiększać ryzyko przepukliny. Zaleca się unikanie takich aktywności lub wykonywanie ich ostrożnie, z uwzględnieniem ograniczeń.

Wzmacnianie mięśni brzucha: Ćwiczenia wzmacniające mięśnie brzucha, wykonywane pod okiem fizjoterapeuty lub specjalisty od rehabilitacji stomijnej, mogą poprawić stabilność ściany brzucha i zmniejszyć ryzyko przepukliny.

Utrzymanie prawidłowej masy ciała: Nadwaga i otyłość mogą zwiększać ryzyko przepukliny. Utrzymywanie zdrowej wagi zmniejsza nacisk na brzuch i poprawia ogólną kondycję.

Kontrola ciśnienia w jamie brzusznej: Regularne wypróżnianie i unikanie zaparć są istotne, ponieważ nadmierne parcie może prowadzić do wzrostu ciśnienia w jamie brzusznej i przyczynić się do powstawania przepukliny.

Operacja Brickera, czyli wyłonienie urostomii przy użyciu fragmentu jelita cienkiego, jest dużą operacją i może wiązać się z powikłaniami, ale wiele zależy od indywidualnego stanu zdrowia pacjenta, umiejętności zespołu operacyjnego oraz przebiegu rekonwalescencji.

Możliwe powikłania po operacji Brickera:

Możliwe powikłania obejmują infekcje, przepukliny okołostomijne, niedrożność jelit, problemy z gojeniem się stomii oraz powikłania związane z użyciem fragmentu jelita, takie jak zaburzenia równowagi elektrolitowej. U niektórych osób mogą wystąpić zakażenia układu moczowego, ponieważ mocz przechodzi przez fragment jelita.

Bóle po operacji, szczególnie dotyczące układu pokarmowego:

Ponieważ operacja wykorzystuje fragment jelita cienkiego, możliwe jest, że w okresie pooperacyjnym pojawią się bóle związane z adaptacją przewodu pokarmowego i gojeniem się jelit. Na początku mogą występować trudności z trawieniem i wzdęcia, które z czasem zazwyczaj ustępują. Ból związany z samą operacją i gojeniem się tkanek może być umiarkowany do znacznego, ale jest kontrolowany za pomocą środków przeciwbólowych.

Powrót do zdrowia:

W zależności od stanu zdrowia oraz ewentualnych powikłań pełna rekonwalescencja może potrwać kilka tygodni do kilku miesięcy. Po wyjściu ze szpitala pacjent może potrzebować wsparcia w codziennych czynnościach i opieki nad stomią, a także stosowania się do zaleceń dietetycznych.

Cewnik i woreczek: Po operacji zwykle zakładane są cewniki do stomii moczowej, aby umożliwić gojenie się dróg moczowych i stomii. Cewniki te są usuwane po kilku dniach lub tygodniach, w zależności od przebiegu gojenia, po czym pacjent zaczyna korzystać z worków stomijnych na mocz.

Dożywianie pozajelitowe: Pacjent może być żywiony pozajelitowo przez pierwsze dni po operacji, aby zmniejszyć obciążenie jelit i umożliwić ich gojenie. Zwykle po kilku dniach wprowadza się dietę doustną w postaci płynów, a następnie łatwostrawnych pokarmów, ale dokładny czas zależy od indywidualnego przebiegu rekonwalescencji.

Gojenie się jelita: Sam proces gojenia jelita po operacji trwa około 4-6 tygodni, ale powrót do pełnej sprawności przewodu pokarmowego może zająć dłużej, w zależności od regeneracji i adaptacji jelit.

Operacja urostomii polega na stworzeniu alternatywnej drogi do wydalania moczu, zazwyczaj w przypadku nowotworu pęcherza moczowego lub innych poważnych schorzeń układu moczowego.
Typowo w trakcie tego zabiegu chirurg tworzy urostomię na powierzchni brzucha, używając fragmentu jelita, aby mocz mógł być odprowadzany poza organizm. Potem stomia zaopatrzona jest workiem do zbiòrki moczu.

Jeżeli urostomia jest wykonywana z powodu raka pęcherza, często towarzyszy jej usunięcie pęcherza moczowego (tzw. cystektomia).

W takich przypadkach zazwyczaj usuwa się również okoliczne węzły chłonne, aby zapobiec rozsiewowi komórek nowotworowych.

Co do gruczołu krokowego (prostaty), w przypadku mężczyzn usunięcie gruczołu krokowego jest często wykonywane razem z cystektomią, ponieważ prostata sąsiaduje bezpośrednio z pęcherzem moczowym i może być zagrożona przerzutami lub naciekiem nowotworowym.

Decyzja o usunięciu prostaty zależy jednak od indywidualnego przypadku pacjenta, stadium choroby oraz oceny onkologa i chirurga.

Warto przedyskutować dokładnie szczegóły operacji z lekarzem prowadzącym syna, który wyjaśni, jakie dokładnie będą działania podczas operacji, dlaczego są konieczne oraz jakie są potencjalne skutki uboczne.

Kilka profesjonalnych sposobów, które mogą pomóc w usunięciu pasty stomijnej:

Chusteczki oczyszczające do stomii – użyj nasączonych zmywającym preparatem chusteczek do skóry wokół stomii, które są do tego dedykowane. Są delikatne dla skóry i skutecznie usuwają wszelkie resztki pasty bez ryzyka podrażnienia.

Spray lub płyn oczyszczający do skóry wokół stomii – specjalistyczne preparaty w sprayu lub płynie, które pomagają w rozpuszczeniu i usunięciu pasty stomijnej. Produkty te są formułowane z myślą o wrażliwej skórze wokół stomii i nie naruszają bariery ochronnej skóry.

Miękkie gaziki i woda – jeśli nie masz dostępu do specjalistycznych preparatów, najbezpieczniejszą opcją jest stosowanie jałowych, miękkich gaz (najlepiej bez włókninowych – nie zostawiających resztek na skórze) nasączonych letnią wodą. Przytrzymaj wilgotną gazę na obszarze z pastą przez kilka minut, aby zmiękczyć pastę przed jej usunięciem.

Pianki myjące do stomii – niektóre firmy oferują specjalne pianki, które są łagodne, a jednocześnie skuteczne w usuwaniu pasty i resztek kleju. Pianka może być aplikowana bezpośrednio na obszar wokół stomii i następnie usunięta za pomocą gazika lub miękkiej chusteczki.

Zmiany w wyglądzie stomii, takie jak spłaszczanie się podczas leżenia, mogą wynikać z naturalnego ruchu jelit i zmian w ciśnieniu wewnętrznym brzucha, gdy zmieniasz pozycję.

U niektórych osób stoma może zmieniać kształt i wielkość w zależności od pozycji ciała, zwłaszcza w początkowych miesiącach po operacji, gdy ciało się dostosowuje.

Jeśli jednak zauważasz inne niepokojące objawy, takie jak zmiana koloru, większy obrzęk, wyciek wokół stomii lub ból, należy skonsultować się z lekarzem lub pielęgniarką stomijną, aby upewnić się, że wszystko jest w porządku.

Obserwuj stomię i jeśli spłaszczanie się stomii będzie się nasilać lub pojawią się inne objawy, najlepiej zgłosić to specjaliście.

Zapadnięta lub wciągnięta stomia, nazywana stomią wklęsłą, może być trudna do rozróżnienia, ale istnieje kilka objawów, na które warto zwrócić uwagę:

• Położenie względem skóry: Normalnie stomia powinna nieco wystawać ponad poziom skóry. Jeśli zauważasz, że stomia wydaje się zapadnięta lub znajduje się poniżej poziomu skóry, może to wskazywać na wciągnięcie się stomii.
• Zmiana kształtu przy pionizacji: Jeżeli stomia robi się płaska tylko podczas leżenia, a po wstaniu wraca do poprzedniego kształtu, może to być naturalna reakcja organizmu na zmianę pozycji ciała. Jeśli jednak stomia pozostaje płaska lub wklęsła w każdej pozycji, warto to zgłosić.
• Problemy z uszczelnieniem worka stomijnego: Wciągnięta stomia może powodować problemy z przyczepnością worka stomijnego i zwiększać ryzyko podciekania. Jeśli zauważysz, że zaczynają się problemy z przyklejeniem sprzętu stomijnego lub pojawiają się wycieki, może to wskazywać na problem z położeniem stomii.
• Zmiana koloru lub obrzęk: Jeśli stomia staje się blada, sine lub pojawia się wokół niej opuchlizna, jest to sygnał alarmowy, który należy zgłosić lekarzowi.

Warto skonsultować się z pielęgniarką stomijną, która może ocenić stan stomii i, jeśli to konieczne, doradzić odpowiedni sprzęt stomijny lub inne rozwiązania.

Aby zapewnić większy komfort i stabilność worka stomijnego, warto rozważyć kilka praktycznych rozwiązań:

• Regularne opróżnianie worka stomijnego.
• Pasek stabilizujący – Pasek, który można przypiąć bezpośrednio do płytki stomijnej, doskonale pomaga w podtrzymaniu worka.
• Elastyczna bielizna z wysokim stanem – Specjalna bielizna dla osób ze stomią, wykonana z elastycznego materiału, który dopasowuje się do ciała, stabilizując worek. Taka bielizna może posiadać kieszonkę na worek stomijny, co zapewnia dyskrecję i komfort. Konstrukcja bielizny zapobiega przesuwaniu się worka i minimalizuje uczucie ciągnięcia, umożliwiając większą swobodę ruchów.
• Dodatkowe oklejenie płytki półpierścieniami – Dodatkowe półpierścienie na krawędziach płytki stomijnej mogą pomóc w lepszym przyleganiu i zabezpieczeniu, co również wpłynie na stabilność worka.
• Sprawdzenie rozmiaru worka stomijnego – Czasem zastosowanie mniejszego rozmiaru worka może poprawić komfort noszenia i zmniejszyć ryzyko opadania. Warto skonsultować się z pielęgniarką stomijną, aby wybrać odpowiedni rozmiar.

Te rozwiązania mogą znacznie zwiększyć komfort codziennego życia z workiem stomijnym, zapewniając lepszą stabilność i wygodę.

Tak, ból w okolicy prawego boku, szczególnie w międzyżebrzu, może być związany ze stomią, zwłaszcza jeśli znajduje się po prawej stronie.

Może to wynikać z różnych przyczyn, takich jak podrażnienie tkanek wokół stomii, zrosty pooperacyjne, przepuklina stomijna, lub problemy trawienne, które mogą prowadzić do nadmiernego nagromadzenia gazów lub zaparć.

Warto skonsultować ten ból z lekarzem, aby wykluczyć ewentualne powikłania.

Aby zaspokoić pierwszy głód bez ryzyka zapchania, można wybrać lekkostrawne, mało błonnikowe produkty, takie jak:

• Przecierane zupy warzywne – lekkie, łatwe do strawienia, a jednocześnie sycące.
• Jogurt naturalny lub kefir – dostarczają białka i probiotyków, które wspierają układ pokarmowy.
• Banany – lekkie i łagodne dla jelit, a jednocześnie sycące.
• Otręby w małych ilościach – mogą być pomocne, ale z umiarem, by uniknąć zapchania.
• Soki warzywne lub owocowe bez miąższu – dostarczają witamin, są łatwe do przyswojenia i nie obciążają przewodu pokarmowego.
• Kisiel lub galaretka – są lekkie i szybko zaspokajają głód.
• Płatki ryżowe lub kaszka instant – można je przygotować w kilka minut, a są lekkostrawne.
• Jogurt naturalny lub serek homogenizowany – mała przekąska, która łatwo przechodzi przez układ pokarmowy.
• Mus owocowy (np. jabłkowy) – dostępny często w saszetkach lub kubeczkach, nie obciąża przewodu pokarmowego.

Te produkty są szybkie do przygotowania i powinny być bezpieczne, by nie obciążać stomii.

Trzeba pamiętaj, aby pić dużo wody i wprowadzać nowe pokarmy powoli, obserwując reakcję organizmu, szczególnie po operacji stomii.

Koniecznie należy też pamiętać o indywidualnych wkluczeniach w diecie nie związanych ze stomią.

Stomik może spożywać większość produktów, ale niektóre z nich mogą powodować gazy, wzdęcia, zaparcia lub biegunki, co może wpłynąć na komfort życia ze stomią. Ważne jest, aby wprowadzać zmiany stopniowo i obserwować reakcję organizmu. Oto ogólne zalecenia:

Produkty łatwostrawne i bezpieczne:

• Chude mięso (np. kurczak, indyk) i ryby.
• Dobrze ugotowane warzywa (np. marchewka, buraki, dynia, ziemniaki.
• Zupy kremy na bazie warzyw.
• Produkty zbożowe o niskiej zawartości błonnika, takie jak biały ryż, makaron, kasza manna, płatki ryżowe.
• Dojrzałe owoce bez skórki i pestek, jak banany, jabłka bez skórki, brzoskwinie.
• Jogurt naturalny i inne fermentowane produkty mleczne.

Produkty, które mogą powodować gazy i wzdęcia (spożywać ostrożnie lub unikać):

• Kapustne warzywa np. kapusta, brokuły, kalafior.
• Rośliny strączkowe np. fasola, groch, soczewica.
• Cebula i czosnek.
• Napoje gazowane.
• Owoce o wysokiej zawartości cukrów np. winogrona, czereśnie.

Produkty mogące powodować zaparcia:

• Biały chleb, makaron i ryż biały.
• Banany w nadmiarze.
• Twarde sery.

Produkty mogące powodować biegunkę lub luźne stolce:

• Produkty pełnoziarniste o wysokiej zawartości błonnika.
• Owoce cytrusowe w dużych ilościach.
• Alkohol i napoje alkoholowe.
• Ostre przyprawy np. chili, pieprz cayenne.
• Słodziki sztuczne np. sorbitol, mannitol, które występują w gumach do żucia bez cukru.
• Tłuste i smażone potrawy.

Wskazówki dodatkowe:

• Nawodnienie – szczególnie osoby z ileostomią, powinni dbać o nawodnienie, pijąc regularnie wodę, uzupełniać elektrolity, aby zapobiegać odwodnieniu.
• Spożywanie małych, częstych posiłków zamiast dużych porcji.
• Dobrze przeżuwaj pokarm, aby ułatwić trawienie i wchłanianie składników odżywczych.
• Każdy organizm jest inny, więc warto prowadzić dziennik żywieniowy, aby zidentyfikować, które produkty są dobrze tolerowane, a które powodują dyskomfort.

Powyższa lista to ogólne wskazówki, które pomagają uniknąć problemów trawiennych i dyskomfortu, ale nie stanowi ona ścisłych zaleceń dla wszystkich.

Warto podchodzić do diety indywidualnie, wprowadzając nowe produkty stopniowo i obserwując reakcje swojego organizmu.

Stomik powinien unikać niektórych produktów, które mogą powodować trudności z trawieniem, zwiększać ryzyko gazów, zaparć, biegunek, a także niedrożności jelit.

Lista produktów, które mogą sprawiać trudności i które warto ograniczyć lub unikać:

Produkty, które mogą powodować gazy i wzdęcia (spożywać ostrożnie lub unikać):

• Kapustne warzywa np. kapusta, brokuły, kalafior.
• Rośliny strączkowe np. fasola, groch, soczewica.
• Cebula i czosnek.
• Napoje gazowane.
• Owoce o wysokiej zawartości cukrów np. winogrona, czereśnie.

Produkty mogące powodować zaparcia:

• Biały chleb, makaron i ryż biały.
• Banany w nadmiarze.
• Twarde sery.

Produkty mogące powodować biegunkę lub luźne stolce:

• Produkty pełnoziarniste o wysokiej zawartości błonnika.
• Owoce cytrusowe w dużych ilościach.
• Alkohol i napoje alkoholowe.
• Ostre przyprawy np. chili, pieprz cayenne.
• Słodziki sztuczne np. sorbitol, mannitol, które występują w gumach do żucia bez cukru.
• Tłuste i smażone potrawy.

Produkty o wysokiej zawartości błonnika i trudne do strawienia:

• Surowe warzywa i owoce ze skórką np. jabłka, gruszki, pomidory ze skórką.
• Skórki owoców i pestki np. winogrona, owoce jagodowe, kiwi.
• Nasiona np. sezam, chia, siemię lniane.
• Orzechy i migdały – mogą podrażniać jelita.
• Kukurydza i popcorn – trudne do strawienia, mogą powodować zatkanie stomii.

Produkty twarde i „włókniste”:

• Mięso o wysokiej zawartości tkanki łącznej np. wieprzowina, wołowina w większych kawałkach.

Surowe i twarde warzywa np. seler, surowa marchewka, surowy brokuł.

Wskazówki dodatkowe:

• Nawodnienie – szczególnie osoby z ileostomią, powinni dbać o nawodnienie, pijąc regularnie wodę, uzupełniać elektrolity, aby zapobiegać odwodnieniu.
• Spożywanie małych, częstych posiłków zamiast dużych porcji.
• Dobrze przeżuwaj pokarm, aby ułatwić trawienie i wchłanianie składników odżywczych.

Każdy organizm jest inny, a reakcje na poszczególne produkty mogą się różnić w zależności od osoby. Powyższa lista to ogólne wskazówki, które pomagają uniknąć problemów trawiennych i dyskomfortu, ale nie stanowi ona ścisłych zaleceń dla wszystkich osób.

Warto podchodzić do diety indywidualnie, wprowadzając nowe produkty stopniowo i obserwując reakcje swojego organizmu. Dobrze jest także prowadzić dziennik żywieniowy, aby zidentyfikować, które produkty są dobrze tolerowane, a które mogą sprawiać trudności.

Podciekający worek przy może wyglądać następująco:

• Wilgoć wokół krawędzi worka: Można zauważyć mokrą plamę na skórze wokół stomii, często o nieprzyjemnym zapachu, ponieważ wycieka treść jelitowa/ mocz.
• Zmiana koloru skóry: Skóra wokół stomii może być zaczerwieniona, podrażniona lub wyglądać na obrzmiałą, szczególnie jeśli podciekanie trwa od jakiegoś czasu. Wilgoć i kontakt z moczem, czy treścią jelitową mogą powodować podrażnienia i odparzenia skóry.
• Nieszczelność na krawędziach: Przy podciekaniu często widoczne są niewielkie szczeliny lub pęcherzyki powietrza wokół płytki (miejsca przyklejenia worka do skóry), przez które mocz się przedostaje.
• Zapach: Charakterystycznym objawem jest nieprzyjemny zapach moczu, czy treści jelitowej, który pojawia się wokół stomii i może być bardziej wyczuwalny niż przy prawidłowo przylegającym worku.
• Lekkie przesuwanie się worka: Przy nieszczelności worek może się odklejać lub lekko przesuwać, co zwiększa ryzyko podciekania.
• Plamy na ubraniach: Jeśli podciekanie jest silne, może powodować wilgotne plamy na ubraniu w okolicy stomii.

Podciekający worek to problem, który warto jak najszybciej rozwiązać, ponieważ może prowadzić do podrażnień skóry, zakażeń i dyskomfortu. Warto skonsultować się ze specjalistą stomijnym, aby dobrać odpowiedni sprzęt stomijny i nauczyć się prawidłowej techniki jego aplikacji.

Użyj biustonosza sportowego: Wybierz biustonosz sportowy lub ciasno dopasowany top, który delikatnie podtrzyma biust i umożliwi łatwiejszy dostęp do stomii.

Stań przed dużym lustrem: Stanie przed dużym lustrem daje pełną kontrolę nad widocznością stomii i dostępem do niej. W tej pozycji możesz wygodnie używać obu rąk do wymiany worka i płytki.

Usiądź na brzegu krzesła: Jeśli stanie nie jest wygodne, spróbuj usiąść na brzegu krzesła, z odchylonymi lekko plecami, co pozwoli biustowi naturalnie przesunąć się w dół, zapewniając łatwiejszy dostęp do stomii.

Lekkie pochylenie do przodu: Jeśli wolisz pozostać w pozycji stojącej, spróbuj lekko pochylić się do przodu. To pozwala biustowi naturalnie opuścić się w dół, co również ułatwi dostęp do stomii.

Tak, osoby ze stomią czasami mogą tracić na wadze, szczególnie w pierwszych tygodniach po operacji. Powody utraty masy ciała po wyłonieniu stomii mogą obejmować:

Zmniejszenie apetytu – operacja, rekonwalescencja i związany z tym stres mogą wpływać na apetyt, co prowadzi do mniejszego spożycia kalorii.

Zmiany w diecie – w obawie przed podrażnieniem stomii lub problemami trawiennymi, osoby po operacji mogą unikać niektórych pokarmów, co ogranicza kalorie i składniki odżywcze.

Problemy trawienne – stomia (kolostomii, ileostomia) wpływa na proces trawienia, co może prowadzić do słabszego wchłaniania składników odżywczych i, w konsekwencji, do utraty wagi.

Choroba podstawowa – schorzenia, które prowadzą do wyłonienia stomii (np. nowotwory, choroby zapalne jelit), często same w sobie powodują spadek masy ciała.

Jeśli waga spada znacznie lub utrzymuje się na zbyt niskim poziomie, warto skonsultować się z lekarzem lub dietetykiem, aby zbilansować dietę i upewnić się, że organizm otrzymuje wszystkie niezbędne składniki odżywcze.

Stomia sama w sobie nie powoduje przybierania na wadze, ale pewne czynniki związane ze stomią mogą wpływać na zmiany masy ciała.

Osoby ze stomią mogą czasem przybrać na wadze z powodu:

Zmiany nawyków żywieniowych – po operacji wiele osób zmienia dietę, aby uniknąć problemów trawiennych. Może to prowadzić do spożywania bardziej kalorycznych lub łatwostrawnych posiłków.

Braku aktywności fizycznej – powrót do pełnej aktywności fizycznej po operacji bywa trudniejszy, szczególnie jeśli pojawiają się dodatkowe dolegliwości (np. przepuklina okołostomijna).

Leczenia sterydami lub innymi lekami – często stosowane leki, takie jak sterydy, mogą powodować zwiększenie apetytu i prowadzić do przybierania na wadze.

Zmian w stylu życia – obawy związane ze stomią mogą wpływać na aktywność fizyczną i podejście do diety.

Ważne jest, aby skonsultować się z dietetykiem lub specjalistą, który pomoże ustalić odpowiednią dietę i styl życia dostosowany do potrzeb osoby ze stomią.