Pięknie wygląda to różowe niebo, cz. II

Tak sobie myślę, że każdy powinien mieć własną drogę, którą podąża. Oczywiście od czasu do czasu trzeba ją zweryfikować, bo przecież wszystko się zmienia. Życie potrafi odmienić się w mgnieniu oka, a wraz z nim zmieniają się nasze plany, możliwości i cele.

Dobrze, gdy cel, do którego zmierzamy, łączy się z wybraną przez nas drogą. To ważne szczególnie dla tych z nas, których spotkała choroba. Wtedy dotychczasowy plan często trzeba ułożyć na nowo. Częściowo zmienia go za nas los, a częściowo robimy to sami – czasami nawet nie zdając sobie z tego sprawy.

Później trzeba już ruszyć naprzód. Razem z chorobami, ograniczeniami i wszystkim, co przyniosło życie. Nie od wszystkiego możemy natychmiast się uwolnić, a życie jest zbyt piękne, żeby z niego rezygnować.

Jeżeli uda nam się zaakceptować siebie takimi, jakimi jesteśmy, będzie trochę łatwiej. Doskonale zdaję sobie sprawę, że nie jest to proste. Czasami jest trudne, a nawet bardzo trudne. Warto jednak próbować: pokonać jedną przeciwność, później kolejną i krok po kroku posuwać się naprzód.

Po drodze trzeba także korzystać z życia i zauważać to, czego wcześniej nie planowaliśmy. Takie małe, pośrednie cele mogą przynieść mnóstwo radości. Nawet jeśli nie uda się osiągnąć wszystkiego, o czym marzyliśmy, pozostaną nam przeżyte chwile, spotkani ludzie i niespodziewane małe szczęścia.

Wiem, że w tym wszystkim potrzeba również odrobiny szczęścia. A sami wiecie, jak z nim bywa.

Uważam, że aby być w pełni szczęśliwym, trzeba byłoby osiągnąć szczęście na wielu płaszczyznach jednocześnie. To chyba prawie niemożliwe. Dlatego tak ważna jest każda jego namiastka – nawet najmniejsza i trwająca tylko przez chwilę.