Pięknie wygląda to różowe niebo

Pamiętam, jak napisałem krótki post zatytułowany „Idzie lato”. Wystarczyły wtedy trzy dni upałów, żeby pojawiły się narzekania, że jest za gorąco. Tu, nad morzem, było dla mnie całkiem przyjemnie. Gorzej mogli czuć się mieszkańcy bardziej południowych regionów Polski, gdzie temperatury rzeczywiście dawały się we znaki i padały wieloletnie rekordy ciepła.

Odgrażałem się nawet, że dam na tacę, żeby ktoś tam na górze mnie wysłuchał i zesłał deszcz aż do listopada. Ostatecznie powstrzymałem się od tego procederu. Wiem przecież, jak wiele osób czekało na lato i na kawę, chociażby w Stilo. Pamiętam też słowa: „Ja nad morzem, a u mnie 30 stopni!”. Tymczasem nad morzem było 22 stopnie i wiał wiatr.

Później nadszedł „lipcopad”, jak trafnie nazwała go moja fantastyczna koleżanka. W prognozach pogody opowiadano o wyżach i niżach, a mapy Polski przybierały wszystkie odcienie niebieskiego. W tym samym czasie Europa Zachodnia była rozgrzana do czerwoności.

Znów nie mogę spać, choć tym razem wcale nie jestem po chemii. Jest 5.30, a ja czuję się wyspany. Jak to w ogóle brzmi?

Najdłużej śpię nieprzerwanie zaledwie dwie godziny. Mój sen wygląda tak już od pięciu lat. Czasami jednak coś się zmienia i udaje mi się przespać nawet cztery godziny. Nie zdarza się to często, ale takie małe szczęścia zawsze bardzo mnie cieszą.

Dzisiaj również obudziłem się wcześnie. Początkowo myślałem, że czeka mnie wizyta w pomieszczeniu, do którego nawet król chodzi piechotą, ale nie. Poszedłem prosto do kuchni. Już pachnie kawą – tak intensywnie i egzotycznie, że zastanawiam się, czy ją wypić, czy jeszcze przez chwilę napawać się samym aromatem.

Wszyscy domownicy nadal śpią, a mnie – jak to często bywa przy porannej kawie – nachodzą wspomnienia.