Operacja plastyczna. Nie po to, by wymazać historię

Ze stomią żyję od niemal trzydziestu lat. Właściwie nie pamiętam już życia bez niej. W maju 2025 roku, podczas operacji we Francji, wyłoniono mi kolejną — tym razem stałą.

Tamten czas był dla mnie niezwykle trudny. Spędziłam trzy tygodnie w szpitalu, bardzo wycieńczona po kolejnych operacjach i powikłaniach. Ból był ogromny, a moje ciało długo nie mogło wrócić do równowagi.

Lata 2023–2025 były okresem, w którym zdrowie i życie wystawiły mnie na bardzo ciężką próbę. Kolejne zabiegi, hospitalizacje, ból, niepewność — czasami miałam poczucie, że przekraczam granice własnej wytrzymałości.

Najbardziej porusza mnie wspomnienie mojej córeczki, Diany. Była wtedy bardzo mała. Przychodziła do mnie do szpitala, siadała obok i trzymała mnie za rękę. Żadne dziecko nie powinno oglądać cierpienia swojego rodzica, a ja do dziś myślę o tym, ile emocji mogła wtedy w sobie nosić.

Miałam jednak wokół siebie także ludzi, którzy byli obok: przyjaciół, personel medyczny, osoby okazujące troskę wtedy, gdy sama nie miałam już siły o nią prosić. To ich obecność przypominała mi, że wciąż jestem kimś więcej niż pacjentką, wynikiem badań czy kolejną historią choroby.

Dziś patrzę na swoje ciało i widzę na nim ślady tych doświadczeń. Blizny na brzuchu, plecach i pośladku, ślady po kolejnych zabiegach, po żywieniu pozajelitowym, po leczeniu, które ratowało mi życie.

Każda z nich ma swoją historię.

W poniedziałek czeka mnie kolejna operacja — tym razem plastyczna. Chcę skorygować część blizn i zmian pooperacyjnych. Nie po to, by zaprzeczyć temu, co się wydarzyło, ani wymazać swoją historię.

Chcę odzyskać większy komfort w swoim ciele. Chcę móc spojrzeć w lustro i zobaczyć nie tylko ślady bólu, lecz także kobietę, która nadal ma prawo czuć się kobieco, pięknie i po prostu dobrze ze sobą.

Wiem, że żadna operacja nie cofnie wspomnień, ani nie uleczy wszystkich emocjonalnych ran. Nie oczekuję tego. Traktuję ją raczej jako jeden z kroków ku nowemu rozdziałowi — bardziej świadomemu, łagodniejszemu i mojemu.

Z czasem coraz łatwiej jest mi opowiadać własną historię. Nadal mnie porusza. Nadal są chwile, w których boli. Ale nie odbiera mi już głosu.

Nie jestem tylko swoją chorobą. Nie jestem swoimi bliznami. Nie jestem tym, co mnie spotkało.

Jestem kobietą, mamą i człowiekiem, który wciąż ma marzenia.

I chcę jeszcze pięknie żyć.

A Wy? Czy nosicie na ciele albo w pamięci ślady doświadczeń, które z czasem udało się Wam oswoić?

Psycholożka Yonina
27 października 2026