Możesz wesprzeć nasze działania: 46 1090 1883 0000 0001 5078 2361
start
o stomii
FAQ
blog
sklep
kontakt
kwartalnik
W moim życiu popełniłam wiele błędów i podjęłam decyzje, które dziś – patrząc z dystansu – nie zawsze były dla mnie dobre. Niektóre z nich przyniosły ból, rozczarowanie i trudne emocje, z którymi musiałam się zmierzyć w samotności lub w ciszy własnych myśli. Były momenty, w których czułam ciężar swoich wyborów bardzo mocno – jakby każdy z nich zostawiał ślad, którego nie da się łatwo zetrzeć.
Dziś jednak coraz częściej próbuję patrzeć na te doświadczenia inaczej. Nie jak na coś, co mnie przekreśla albo definiuje w negatywny sposób, ale jak na część mojej drogi. Na coś, co – choć bolesne – miało znaczenie i mnie ukształtowało.
Zrozumiałam, że życie nie składa się tylko z dobrych decyzji i pięknych momentów. Składa się również z tych trudnych, które często uczą najwięcej. To właśnie w nich zaczęłam poznawać siebie bardziej szczerze – swoje emocje, granice, potrzeby i reakcje. Czasami dopiero po upadku widziałam wyraźniej, co było dla mnie naprawdę ważne.
Najtrudniejsze było dla mnie to, jak surowo potrafiłam oceniać samą siebie. Zdarzało się, że moje błędy stawały się w mojej głowie czymś więcej niż tylko decyzjami – zaczynały definiować mnie jako osobę. Towarzyszyło mi poczucie winy, smutek i myśl, że mogłam zrobić wszystko inaczej. Z czasem jednak zaczęłam rozumieć, że to nie przeszłość mnie niszczyła, ale sposób, w jaki na nią patrzyłam.
Powoli nauczyłam się zmieniać tę perspektywę. Zamiast mówić sobie: „zawiodłam”, zaczęłam myśleć: „doświadczyłam czegoś trudnego i mogę z tego wyciągnąć lekcję”. To nie zawsze było łatwe. Czasem wymagało to czasu, łez i zaakceptowania tego, że nie wszystko da się naprawić – ale wszystko można zrozumieć.
Zrozumiałam też coś bardzo ważnego: nie jestem sumą swoich błędów. Jestem człowiekiem, który się uczy, który czasem upada, ale też wstaje i próbuje dalej. I choć niektóre wspomnienia nadal potrafią zaboleć, to dziś widzę w nich coś więcej niż tylko stratę – widzę w nich rozwój.
Każde z tych doświadczeń zostawiło we mnie ślad, ale też coś mi dało. Większą wrażliwość, większą świadomość siebie i innych, większą ostrożność w podejmowaniu decyzji, ale też większą łagodność wobec samej siebie. Dziś wiem, że nie muszę być idealna, żeby iść przez życie dalej.
I może właśnie to jest najważniejsza lekcja – że nawet z bólu może powstać zrozumienie, a z trudnych doświadczeń może narodzić się siła, której wcześniej w sobie nie widziałam.
Jak jest u Ciebie ?….
Czy potrafisz oddzielić swoje decyzje od swojej wartości jako osoby?
Jak Ty interpretujesz swoje trudne doświadczenia – jako błędy czy jako lekcje?
Na zdrowie! Wznoszę toast za siebie i za Was — za to, żebyśmy potrafili czuć dumę z tego, że idziemy do przodu i mamy odwagę podejmować decyzje.
Psycholożka Yona
28 kwietnia 2026
Napisz komentarz