Nasz pobyt w Sopocie - z morza nad morze

Kiedy razem z Dianką przyjeżdżamy do Polski, zawsze spotykamy się z ogromną życzliwością. Wokół nas jest wiele dobrych, ciepłych dusz. Tym razem przyjechała również rodzina z Bydgoszczy — specjalnie po to, żeby pobyć z nami i nacieszyć się wspólnymi chwilami.

Babcia okazuje swoją miłość tak, jak potrafi najlepiej: poprzez troskę, prezenty i oczywiście nieustanne dokarmianie Dianki. Bo przecież u babci dziecko nigdy nie może być głodne.

Każdy daje to, co potrafi. Jedna osoba daje czas, inna troskę, ktoś jeszcze inny rozmowę, wspólny obiad, zabawę albo po prostu swoją obecność.

Diana podczas naszych pobytów w Polsce napełnia się rodziną. Spotyka kuzynów i bliskich, a tym razem miała również okazję spędzić czas ze swoimi siostrami ciotecznymi.

Z perspektywy psychologii takie chwile mają dla dziecka ogromne znaczenie. Tożsamość budujemy nie tylko poprzez najbliższą relację z rodzicem, lecz także dzięki poczuciu przynależności do większej historii — rodziny, miejsc, wspomnień i ludzi, którzy tworzą nasz świat.

Dziecko nie zapamiętuje przecież wyłącznie tego, gdzie było i co dostało. Zapamiętuje przede wszystkim emocje: to, jak czuło się przy określonych osobach, czy było bezpieczne, zauważone, akceptowane i czy mogło po prostu być sobą.

Sopot ma w sobie coś szczególnego. Jest kameralny, więc co chwilę spotykamy tu kogoś znajomego. Wszystko jest blisko, a życie jakby na moment zwalnia.

Rozwój Sopotu jako kurortu zapoczątkował Jean Georg Haffner. Od XIX wieku miasto przyciągało osoby szukające odpoczynku i regeneracji. Stało się uzdrowiskiem i chyba coś z tego charakteru pozostało w nim do dziś.

Dla nas również jest pewnego rodzaju odskocznią od codzienności.

I właśnie tutaj pojawia się temat, który od pewnego czasu interesuje mnie także z perspektywy psychologicznej — eskapizm.

Eskapizm często przedstawiany jest jako ucieczka od rzeczywistości. Mnie interesuje jednak jego bardziej złożony wymiar. Gdzie przebiega granica między unikaniem życia a świadomym, czasowym oddaleniem się od codzienności, które pozwala odzyskać dystans, zasoby i równowagę?

Bo czasem potrzebujemy na kilka dni wyjść z własnego życia.

Nie po to, żeby od niego uciec.

Po to, żeby spojrzeć na nie z dalszej perspektywy.

Dlatego właśnie kocham podróże. Zmiana miejsca, aktywność, kontakt z naturą, inne otoczenie i wyrwanie się z codziennego schematu sprawiają, że uwaga przenosi się gdzie indziej. To, co jeszcze chwilę wcześniej wydawało się ogromne, po kilku dniach może nabrać zupełnie innych proporcji.

Właśnie ten aspekt eskapizmu jest dla mnie szczególnie ciekawy — jego możliwy związek z dobrostanem, odpornością psychiczną, poczuciem sprawczości i regeneracją. Podróż czy aktywność fizyczna nie muszą oznaczać zaprzeczania problemom. Mogą stworzyć przestrzeń potrzebną po to, by później wrócić do rzeczywistości z większą energią i inną perspektywą.

Być może więc nie każda „ucieczka” jest ucieczką.

Czasem jest przerwą.

Czasem regeneracją.

A czasem sposobem na ponowne odnalezienie siebie.

Udało mi się również zaprzyjaźnić z Niceą. Choć moja relacja z Francją pozostaje dość skomplikowana ze względu na trudne doświadczenia, które mnie tam spotkały, nauczyłam się, że wobec jednego miejsca można odczuwać wiele emocji jednocześnie. Można czuć przywiązanie i potrzebę dystansu, wdzięczność i żal; można mieć piękne wspomnienia obok tych trudnych.

Nie wszystko musi być wyłącznie dobre albo złe.

Dziś spędzamy kilka dni nad Bałtykiem, a już za kilka dni wracamy nad Morze Śródziemne.

Z morza nad morze. Z jednej rzeczywistości do drugiej.

I może właśnie dlatego podróżuję — nie po to, żeby uciekać od swojego życia, ale żeby od czasu do czasu zobaczyć je z innej perspektywy.

A potem do niego wrócić.

A czym dla Was jest eskapizm — ucieczką od rzeczywistości czy potrzebną chwilą dystansu, która pozwala wrócić do niej z nową energią i inną perspektywą?

---

Psycholożka Yonina
15 września 2026