Moje życie bez filtrów

Siedzę kolejny raz w szpitalu i patrzę przez okno na zielone palmy. Jestem na Lazurowym Wybrzeżu, gdzie słońce zwykle towarzyszy nam niemal codziennie. Dziś niebo jest pochmurne, ale nawet taki dzień ma swój urok. Mam chwilę, żeby się zatrzymać, pomyśleć i docenić życie.

Za mną kolejny ciężki nawrót choroby Leśniowskiego-Crohna.

Nawracające infekcje, przetoki rozwijające się w kierunku jamy brzusznej i około ośmiu operacji — to był bardzo trudny etap. Wiele z tych problemów mam już za sobą. Obecnie jestem w trakcie leczenia biologicznego, którego celem jest opanowanie stanu zapalnego i utrzymanie remisji.

Przez blisko dwadzieścia lat moja choroba pozostawała w remisji. Mogłam być aktywna, podróżować, realizować marzenia, rozwijać się i zwyczajnie cieszyć życiem. Choroba nie definiowała wtedy mojej codzienności.

W tym czasie uczyłam się też dbać o siebie: zwracać uwagę na odpoczynek, odżywianie, relacje, ruch i własne granice. Praktykowałam jogę, medytację i pracę z oddechem. Nie traktuję tego jako zamiennika leczenia, ale jako ważne wsparcie w codziennym życiu z chorobą przewlekłą.

Wiedziałam, że moje zdrowie wymaga uważności.

W 2020 roku wiele z tego, co budowałam, zaczęło się rozpadać. Pojawiły się trudne wydarzenia, o których nie chcę jeszcze szczegółowo pisać. Są już przeszłością, choć ich konsekwencje odczuwam do dziś.

Jedno wiem na pewno: nawet w najtrudniejszych momentach warto nie rezygnować całkowicie z troski o siebie. Z odpoczynku. Z kontaktu z ludźmi, przy których czujemy się bezpiecznie. Z szukania pomocy, kiedy przestajemy radzić sobie sami.

Dziś, również jako psycholożka, jeszcze lepiej rozumiem relację między psychiką a ciałem. Przewlekły stres może wpływać na samopoczucie i nasilenie objawów, ale choroba Crohna jest złożoną chorobą zapalną. Jej przebiegu nie można sprowadzać wyłącznie do emocji czy doświadczeń życiowych.

Moja historia nauczyła mnie przede wszystkim, że dbanie o siebie nie jest luksusem ani egoizmem. Jest częścią życia i leczenia — obok opieki medycznej, rozmowy z lekarzem oraz wsparcia bliskich.

Nie chcę wracać do dawnej siebie. Chcę odzyskiwać zdrowie, równowagę i przestrzeń na życie, które kocham.

Dziś, patrząc przez szpitalne okno, czuję wdzięczność: za wszystko, czego doświadczyłam, za ludzi, którzy są obok, i za możliwość rozpoczęcia kolejnego rozdziału.

Bo życie, mimo wszystkich trudności, nadal może być piękne.

A Ty? Czy zdarzyło Ci się w trudnym czasie zagubić to, co wcześniej dawało Ci spokój i równowagę? Co pomogło Ci powoli wrócić do siebie?

---

Psycholożka Yona
27 października 2026