Jesienne przesilenie, a może to tylko mit?

O powrotach nad morze, gorszych dniach i małym geście, który znaczy naprawdę wiele.

Słońce nie świeci już tak wysoko jak latem. Niebo o poranku nie jest tak błękitne, a jednak jesienne wschody słońca mają w sobie coś wyjątkowego. Kolorowe liście opuściły już swoje wyżyny i teraz spoglądają na świat z nieco niższego poziomu. Nadal piękne, nadal potrafią wywołać uśmiech na twarzy.

Do tego mgliste poranki, oszronione pajęczynki i chłodne wieczory. Jesień ma przecież swój urok. Zachęca do spacerów, ale też do spędzania czasu w domowym zaciszu.

Bywają jednak dni, kiedy dopada nas taka bezsilność, że trudno znaleźć w sobie choćby odrobinę energii. Człowiekowi wydaje się wtedy, że nie ma już siły, która mogłaby go wyciągnąć z tego zwątpienia.

Ale nie wolno tracić nadziei. Trzeba coś robić. Najlepiej mieć zawsze jakiś zapasowy plan działania.

Mój plan zakładał odwiedziny Akwenu Neptuna. Tak właśnie nazwałem sobie morze w okolicach torpedowni na gdyńskim Oksywiu.

Kiedyś bywałem tam bardzo często. Postanowiłem więc przy okazji odwiedzić wspaniałych ludzi, z którymi miałem przyjemność pracować. Trochę nasze drogi się rozeszły, ale najważniejsze, że pamięć o sobie pozostała.

Ostatnio nie jestem częstym gościem w Gdyni. Głównie z powodu moich dolegliwości. Jednak kiedy tylko mogę, staram się wracać do tego pięknego miasta z morza. Odwiedzać znajome miejsca, przypominać sobie dawne czasy i spotykać ludzi, których nadal bardzo lubię.

Zanim jednak dotrzemy na Oksywie, muszę Wam opowiedzieć o czymś miłym, co spotkało mnie po drodze.

Kiedyś człowiek szukał po drodze fajnego miejsca, żeby coś zjeść. Dzisiaj szukam przede wszystkim stacji benzynowych z dobrze wyposażonymi toaletami.

Tak, tak. Życie ze stomią potrafi zmienić nasze podróżnicze priorytety.

Pamiętam, że kiedyś sporym problemem były dla mnie toalety dla osób z niepełnosprawnościami, jeśli znajdowały się w części damskiej.

W Rumi, w galerii handlowej niedaleko Leroy Merlin, musiałem kiedyś skorzystać z takiej toalety, żeby zmienić worek stomijny. Spotkały mnie z tego powodu ogromne nieprzyjemności.

Od tamtej pory, kiedy widziałem na drzwiach jednocześnie oznaczenie toalety damskiej i toalety dla osób z niepełnosprawnościami, unikałem tego miejsca jak ognia. Co ciekawe, kiedy taka toaleta znajdowała się przy części męskiej, problemu nie było.

A przecież potrzeba wymiany worka stomijnego nie zależy od tego, czy toaleta jest damska, czy męska. Czasem po prostu trzeba to zrobić. I dobrze byłoby mieć do tego odpowiednie warunki oraz odrobinę prywatności.

No ale wróćmy do mojej podróży.

Zatrzymałem się na stacji benzynowej, żeby zatankować. Zapłaciłem rachunek i skierowałem się do toalety.

I wtedy sprzedawca powiedział:

„O, widzę, że pan ma stomię. Niech pan skorzysta z damskiej, tam są lepsze warunki”.

Przyznam, że zrobiło mi się naprawdę miło.

Toaleta, o której mówił, była również przystosowana do potrzeb osób z niepełnosprawnościami. Znajdował się tam dodatkowo przewijak dla maluchów, a więc było też więcej miejsca i wygodniej można było poradzić sobie z wymianą worka.

Niby drobiazg. Kilka słów wypowiedzianych przez pracownika stacji. A jednak dla mnie miały ogromne znaczenie.

Nikt nie robił problemu. Nikt nie zadawał niepotrzebnych pytań. Nie musiałem się tłumaczyć, dlaczego potrzebuję skorzystać właśnie z tej toalety.

Ktoś po prostu wiedział, czym jest stomia, i rozumiał, że osoba, która z nią żyje, może potrzebować odpowiednich warunków.

I wiecie co? To naprawdę budujące.

O problemach z dostępnością toalet rozmawiamy przecież często, również podczas naszych wtorkowych spotkań. Wiemy, ile stresu potrafi kosztować zwykła wymiana worka poza domem. Dlatego takie sytuacje cieszą szczególnie.

Może świadomość społeczna rzeczywiście się zmienia? Może coraz więcej ludzi rozumie, że stomia to nie powód do wstydu, a dostęp do odpowiedniej toalety nie powinien być żadnym luksusem?

Chciałbym w to wierzyć.

I tak sobie myślę, że może z tym jesiennym przesileniem jest podobnie. Czasem człowiekowi brakuje sił, wszystko wydaje się trudniejsze, ale wystarczy wyjść z domu, spotkać życzliwego człowieka, zobaczyć znajome miejsca albo po prostu popatrzeć na morze, żeby świat znów nabrał trochę kolorów.

Nie zawsze mamy wpływ na swoje dolegliwości. Nie zawsze możemy zrobić wszystko, na co mamy ochotę. Ale warto próbować. Warto mieć ten swój zapasowy plan.

Mój tym razem zaprowadził mnie nad morze. I po drodze przypomniał, że wśród ludzi naprawdę można spotkać wiele dobra.

Miłego dnia dla wszystkich! Cześć!

A! I jeszcze piosenka na dzisiaj. Posłuchajcie, naprawdę dobra!

Kasia Klich – „Od niekochania”

Trzymajcie się, cześć, do miłego!

Radek Grabowski

---

7 listopad 2026