Empatia i ja. Dam Wam się lepiej poznać

Często mam nadmiar empatii.
Powoduje ona, że cierpię za innych. Już jako niemowlę „połykałam” emocje – jak każde dziecko, które jest silnie połączone z matką.

Chodziłam na wiele sesji hipnozy oraz praktykowałam reiki, aby powrócić do momentu, w którym zaczęłam odczuwać smutek. Podczas jednej z sesji reiki faktycznie doświadczyłam silnych emocji, które – jak czuję – towarzyszyły mi już w łonie matki.

Zrobiłam też własny „wywiad”, chciałam wiedzieć więcej: czy byłam chcianym, planowanym dzieckiem… Odpowiedzi zachowam dla siebie – są częścią mojej drogi. Dały mi jednak wiele ważnych informacji zwrotnych o mnie samej.

Pracowałam nad sobą przez wiele lat, szukając drogi do siebie. Poświęciłam temu dużo czasu, terapii oraz podróży – zarówno w głąb siebie, jak i po świecie. Powstały z nich książki, a także blog, który prowadziłam dla Stomalife. To właśnie pisanie jest moją formą komunikacji i pracy ze sobą.

Pisanie daje mi świadomość i poczucie połączenia. Kocham też podróże, bo to właśnie w nich wchodzę w nieznane i poznaję siebie oraz swoje emocje.

Dziś znów mierzę się z wieloma trudnościami. Zatraciłam się w niektórych obszarach, także w niezdrowych relacjach. Niestety nadal chłonę wszystko jak gąbka… bo jestem osobą empatyczną. Potrafię przyjmować zarówno smutek, jak i radość innych.

Dziś ponownie pracuję nad sobą. Aby być wsparciem dla córki, muszę sama być silna jako matka. To moje postanowienie.

Na tej drodze mam już zaplanowane podróże, jestem w trakcie terapii oraz zaczynam kolejne studia podyplomowe – terapię poznawczo-behawioralną dzieci i młodzieży.

Ukończyłam architekturę wnętrz (w języku angielskim i włoskim) oraz psychologię na SWPS. Teraz czas na kolejną specjalizację. Po niej planuję dalsze podróże – duchowe, zarówno sama, jak i z córką.

Następnie chcę wrócić do nauki języków i doskonalić piąty – francuski. Straciłam kiedyś motywację, ale pomaganie córce w odrabianiu prac domowych dało mi impuls, by znów się rozwijać i zdobywać kolejne certyfikaty językowe.

Mój ojciec zawsze powtarzał, że wartością kobiety jest jej mądrość i niezależność.

Uroda i sport są dla mnie również ważne – jestem estetką.
A pisanie kocham, bo nikt mi nie przerywa, nikt mnie nie pogania – jestem wtedy naprawdę sobą.

Jak radzę sobie z empatią i trudnościami losu:

Z mojej drogi nauczyłam się, że empatia nie jest słabością – jest siłą, którą trzeba nauczyć się prowadzić, a nie pozwolić, by prowadziła nas.

Uczę się rozróżniać, co jest moje, a co należy do innych. Nie każda emocja, którą czuję, musi być przeze mnie niesiona dalej.
Daję sobie prawo do stawiania granic. Mogę kochać i wspierać, nie tracąc siebie.
Wracam do siebie poprzez pisanie, ciszę i podróże – to moje sposoby na oczyszczenie emocji.
Dbam o swoje ciało, bo ono jako pierwsze pokazuje, kiedy jest mi za dużo.
W chwilach trudnych przypominam sobie, że nie muszę wszystkiego rozumieć od razu – czasem wystarczy być i oddychać.
Szukam wsparcia – w terapii, w wiedzy, w rozwoju. To nie jest oznaka słabości, tylko dojrzałości.
I najważniejsze – uczę się współczucia zamiast przejmowania bólu. Mogę być blisko drugiego człowieka, nie tracąc siebie.

Bo prawdziwa siła empatii nie polega na cierpieniu za innych, ale na byciu światłem – najpierw dla siebie, a dopiero potem dla świata.

A Ty?
Czy potrafisz odróżnić swoje emocje od emocji innych – i gdzie dziś najbardziej potrzebujesz postawić granicę, żeby nie zgubić siebie?

Psycholożka Yona
6 maja 2026