Depresja, lęk i uczenie się czułości wobec siebie

Depresja nie zawsze jest widoczna. Nie zawsze oznacza łzy, leżenie w łóżku czy brak siły, by wstać. Czasem przychodzi po cichu — ukryta pod uśmiechem, codziennymi obowiązkami i próbą normalnego funkcjonowania.

Od pewnego czasu towarzyszy mi w różnych odsłonach. Dziś rzadziej doświadczam tego głębokiego smutku, który kiedyś odbierał mi radość i energię. Nie oznacza to jednak, że wszystko jest już łatwe.

Nadal żyję w dużym napięciu. Niepewność związana z moją sytuacją życiową bywa ogromnym obciążeniem. Są dni, w których czuję lęk, niepokój i poczucie zagrożenia, jakby moje ciało nie potrafiło wyłączyć alarmu — nawet wtedy, gdy najbardziej potrzebuje odpoczynku.

A potem pojawia się lodówka.

Jedzenie bywa czasem próbą ukojenia emocji. Nie dlatego, że jestem głodna, lecz dlatego, że szukam na chwilę bezpieczeństwa, ulgi i oddechu. Jako psycholożka znam te mechanizmy. Ale rozumienie ich nie sprawia, że człowiek przestaje ich doświadczać.

Nie chcę jednak dłużej patrzeć na siebie przez pryzmat winy i kolejnych porażek. Nie chcę karać ciała za to, co przeżywa moja psychika.

Moje ciało przeszło już bardzo wiele: chorobę, operacje, ból, hospitalizacje i ogromny stres. Nie potrzebuje ode mnie kolejnej presji. Zasługuje na troskę.

Uczę się więc szukać ukojenia inaczej. Czasem jest to rozmowa z bliską osobą, czasem spacer, muzyka, chwila ciszy, odpoczynek albo pomoc specjalisty. Nie zawsze umiem wybrać najlepiej. Ale coraz częściej próbuję zatrzymać się i zapytać siebie: czego naprawdę teraz potrzebuję?

Nie muszę rozwiązać wszystkiego od razu. Nie na wszystko mam wpływ. Mogę jednak krok po kroku odzyskiwać sprawczość: stawiać granice, wybierać bezpieczne relacje i nie zostawać tam, gdzie brakuje mi szacunku.

Nie chcę już zabiegać o uwagę, akceptację czy zrozumienie ludzi, którzy mnie ranią. Szacunek nie powinien być czymś, o co trzeba prosić.

Są dni, gdy jestem zwyczajnie zmęczona ciągłym radzeniem sobie. Są też dni, w których widzę, jak wiele już się zmieniło. Nie jestem w tym samym miejscu co kiedyś.

Coraz częściej czuję nadzieję.

Nie chcę żyć wyłącznie w trybie przetrwania. Chcę śmiać się, tańczyć, tworzyć, podróżować, kochać, cieszyć się macierzyństwem i zwykłymi chwilami. Chcę mieć przestrzeń na herbatę wypitą bez pośpiechu, spacer, muzykę i spokojny oddech.

Nie muszę być zawsze silna. Mogę mieć gorszy dzień. Mogę płakać. Mogę potrzebować pomocy.

Dziś wybieram siebie — dla zdrowia, spokoju i przyszłości. Nie chcę już udowadniać, ile jestem w stanie wytrzymać. Chcę zobaczyć, ile dobrego i pięknego jest jeszcze przede mną.

Niech to nie będzie kolejna wojna ze sobą. Niech to będzie początek większej czułości.

A Wy? Co pomaga Wam odzyskiwać spokój, gdy lęk i stres stają się zbyt głośne?

---

Psycholożka Yona
3 listopada 2026