Daria - o przyjaźni, która nie mieści się w kilometrach

Życie czasami pisze naprawdę ciekawe scenariusze.

Dorastałyśmy z Darią przy tej samej ulicy. Wtedy świat wydawał się znacznie większy, a nasze życie mieściło się w granicach dobrze znanych miejsc. Dzisiaj raz spotykamy się w Polsce, w Sopocie, a innym razem nasze drogi przecinają się w Cannes. Świat zrobił się dla nas mały, a kilometry przestały być przeszkodą.

Daria razem z mężem związana jest zawodowo z architekturą. Oboje mają doktoraty, zajmują się projektowaniem jachtów oraz przygotowywaniem ekspertyz w tym zakresie. Jest w tym coś niezwykłego — obserwować, jak osoby, które znało się jeszcze z zupełnie innego etapu życia, rozwijają swoje pasje, zakładają rodziny, podróżują i budują własną drogę.

Dzisiaj Daria ma męża Belga, a ich synek dorasta pomiędzy językami i kulturami. Mówi po polsku, angielsku i francusku, uczy się w hybrydowym systemie brytyjskim i pływa w regatach. Jest również jednym z bliskich kolegów Dianki.

Dla mnie szczególnie piękne jest obserwowanie relacji naszych dzieci.

Kiedy jesteśmy w Polsce, Diana ma swojego kolegę, z którym może swobodnie porozmawiać po francusku. Uwielbia również jego tatę, który pokazuje jej świat roślin, rozmawia z nią, słucha jej i traktuje poważnie jej pytania. Ceni jej ciekawość świata i błyskotliwy umysł.

Myślę, że właśnie takich dorosłych potrzebują dzieci — nie tylko tych, którzy do nich mówią i je czegoś uczą, ale przede wszystkim tych, którzy potrafią ich słuchać. Którzy dostrzegają w dziecku małego człowieka z własnymi przemyśleniami, emocjami i sposobem patrzenia na świat.

Z perspektywy psychologii bliskie relacje są jednym z najważniejszych zasobów człowieka. Dają nam poczucie przynależności, bezpieczeństwa i bycia częścią czegoś większego niż tylko nasza codzienność. Co ciekawe, prawdziwa bliskość nie zawsze zależy od tego, jak często się widujemy. Możemy mieszkać w różnych krajach, prowadzić zupełnie inne życie i spotykać się tylko od czasu do czasu, a mimo to zachować więź, dzięki której przy kolejnym spotkaniu rozmowa płynie tak, jakbyśmy widzieli się wczoraj.

Relacje są również ważnym elementem naszego dobrostanu psychicznego. Świadomość, że gdzieś na świecie są ludzie, do których możemy zadzwonić, z którymi możemy się spotkać i przy których możemy być sobą, daje poczucie emocjonalnego zakorzenienia.

Coraz bardziej widzę też, jak ogromną wartością jest wychowywanie dzieci w otwartości na świat.

Podróże uczą czegoś, czego nie zawsze można nauczyć się z książek. Pokazują, że ludzie mogą mówić różnymi językami, inaczej żyć, jeść, myśleć i wychowywać dzieci, a mimo wszystko tworzyć bliskie relacje.

Dziecko zaczyna rozumieć, że jego własny sposób życia jest jednym z wielu możliwych.

Dla mnie właśnie to jest jedna z największych wartości podróżowania. Nie chodzi tylko o piękne miejsca, morze, hotele czy kolejne kraje zaznaczone na mapie. Podróżowanie poszerza perspektywę. Uczy elastyczności, ciekawości i odwagi wchodzenia w nowe środowiska. Sprawia, że to, co nieznane, z czasem przestaje być czymś, czego trzeba się obawiać, a staje się czymś, co można odkrywać.

Nasze dzieci dorastają trochę inaczej niż my. Dla nich rozmowa w kilku językach, przyjaciel mieszkający w innym kraju czy spotkanie raz nad Bałtykiem, a innym razem nad Morzem Śródziemnym może być czymś zupełnie naturalnym.

I bardzo mi się to podoba.

Chciałabym, żeby Diana wiedziała, że świat jest ogromny, ale jednocześnie może czuć się w nim bezpiecznie. Że może mieć swoje korzenie, wiedzieć, skąd pochodzi, kochać rodzinę i miejsca związane z dzieciństwem, a jednocześnie być ciekawa innych kultur, języków i ludzi.

Bo korzenie i skrzydła nie muszą się wykluczać.

Tak naprawdę wraz z upływem czasu coraz bardziej doceniam relacje. Możemy wiele osiągnąć, zdobywać kolejne wykształcenie, pracować, podróżować i realizować własne plany, ale ostatecznie ogromną wartość mają ludzie, z którymi możemy dzielić kolejne etapy naszego życia.

Jestem ogromnie wdzięczna, że mam wokół siebie ciepłe, kochane, inteligentne i ciekawe świata osoby.

Niezmiernie miłe jest również poczucie, że są w moim życiu ludzie, którzy potrafią dojechać do mnie niemal wszędzie. Nie zastanawiamy się specjalnie nad kilometrami. Raz Sopot, innym razem Cannes, a jeszcze kiedy indziej zupełnie inne miejsce.

Świat jest dla nas mały, bo w prawdziwej przyjaźni dystans geograficzny nie musi oznaczać dystansu między ludźmi.

Może właśnie na tym polega jedna z najpiękniejszych rzeczy w podróżowaniu — że z czasem przestajemy dzielić świat na „tutaj” i „tam”. Zaczynamy mieć ludzi, wspomnienia i kawałki swojego życia w wielu miejscach.

A wtedy dom przestaje być tylko jednym punktem na mapie. Czasami domem stają się ludzie, przy których czujemy się bezpiecznie, swobodnie i po prostu dobrze.

A jak jest u Was? Czy macie w swoim życiu przyjaźń, dla której kilometry i upływające lata nie mają większego znaczenia? Co sprawia, że niektóre relacje potrafią przetrwać zmianę krajów, etapów życia i codzienności?

---

Psycholożka Yonina
22 września 2026