Appendikostomia

Appendikostomia (inaczej stomia Malone’a lub MACE) to niewielkie, chirurgicznie wykonane ujście na brzuchu, prowadzące do początku jelita grubego. Do utworzenia tego kanału najczęściej wykorzystuje się wyrostek robaczkowy.

Nie jest to typowa stomia wydalnicza – kał nie powinien wydostawać się przez nią na zewnątrz i zazwyczaj nie nosi się na niej worka stomijnego. Appendikostomia służy do wykonywania płukania jelita.

Przez małe ujście, często ukryte w pępku lub umieszczone po prawej stronie brzucha, wprowadza się cienki cewnik. Następnie podaje się przez niego płyn zalecony przez zespół medyczny. Płyn przepływa przez jelito grube zgodnie z naturalnym kierunkiem przesuwania się jego treści, a wypróżnienie następuje przez odbyt – w toalecie.

Appendikostomię wykonuje się przede wszystkim u osób, które z powodu ciężkich zaparć lub nietrzymania stolca nie mogą skutecznie kontrolować wypróżnień innymi metodami. Dotyczy to m.in. części pacjentów z rozszczepem kręgosłupa, chorobą Hirschsprunga, wadami odbytu i odbytnicy albo zaburzeniami unerwienia jelit.

Dzięki regularnym płukaniom można zaplanować opróżnianie jelita, ograniczyć niekontrolowane wypróżnienia i zwiększyć samodzielność pacjenta.

Ważne: appendikostomia nie jest tym samym co cekostomia. W appendikostomii kanał do jelita tworzy się najczęściej z wyrostka robaczkowego. W cekostomii dostęp prowadzi bezpośrednio przez powłoki brzuszne do kątnicy i zwykle znajduje się w nim specjalny cewnik lub port.

Opis opracowany na podstawie materiałów Great Ormond Street Hospital, Cleveland Clinic oraz Children’s Mercy Hospital.