Kto choć raz podłączył stare słuchawki, zewnętrzny dysk albo drukarkę do nowego komputera, ten zna ten napis. Krótki, bez emocji, i nie dający pola do dyskusji: „to urządzenie nie jest obsługiwane”. Nie „spróbuj ponownie”. Nie „zainstaluj sterownik”. Po prostu - nie. Sprzęt jest sprawny, kabel wpięty jak należy, a mimo to nic z tego nie będzie, bo się po prostu nie da...

I myślę sobie, że to zupełnie inna liga komunikatu błędu niż te, o których pisałam wcześniej w tej serii. „Brak sterownika” da się załatwić - wystarczy pobrać, zainstalować, zrestartować. „Brak uprawnień” da się obejść - trzeba tylko zalogować się jako administrator. Ale „urządzenie nie jest obsługiwane” to nie jest usterka do naprawienia. To niedopasowanie na poziomie, którego żaden update nie ruszy. I trudno oprzeć się wrażeniu, że to coś co w realnym życiu zdarza się co najmniej (za) często.

Konia z rzędem, temu, kto choć raz nie czuł bezsilności wynikającej z braku możliwości zrobienia czegokolwiek. Tak jak w komputerze, tylko jeszcze gorzej. Jak taki komunikat działa w realu? Wchodzimy do pokoju, zespołu, związku, ba! nawet rodziny - i coś w nas wie, choć w tej konkretnej sekundzie to przeczucie a nie twarde dowody, że to środowisko nie zostało zaprojektowane z myślą o nas.

I to jest chyba najbardziej mylące w całej sprawie - niedopasowanie (błędnie) od razu tłumaczymy sobie jako usterkę. Naszą usterkę, rzecz jasna, nigdy systemu. Najczęstszy tok myśli?Skoro nie pasuję, to znaczy, że coś ze mną nie tak. Brzmi znajomo, prawda? I idąc tym tropem dokładamy sobie jeszcze bardziej - trzeba się bardziej postarać, dogonić, zaktualizować, zamiast poczekać, aż to środowisko dostosuje się do nas. Ta opcja jakoś nigdy nie przychodzi nam do głowy. Szkoda, bo wiele mogłaby wnieść do budowania zdrowych relacji.

Tymczasem to samo urządzenie, które w jednym gniazdku dostaje komunikat „niekompatybilne”, w innym działa bez najmniejszych zakłóceń. Ten sam człowiek, który w jednym miejscu czuje się jak intruz, w innym okazuje się brakującym elementem, bez którego nie byłoby tak doskonale.

Fakt, że coś nie jest obsługiwane, nie znaczy, że jest zepsute. Znaczy tylko tyle, że powstało z myślą o innej specyfikacji niż ta, do której akurat próbuje się wpiąć.

Można oczywiście non stop szukać nowego sterownika. Można próbować, kombinować, dostosowywać się do środowiska, które i tak nigdy nie wyda komunikatu „urządzenie rozpoznane poprawnie”. Da się tak żyć latami, w trybie wiecznego testowania kompatybilności. Tylko, co to za życie?

I tak sobie myślę, że czasami warto w końcu przyjąć do wiadomości, że nie każdy system musi nas obsługiwać, żebyśmy byli sprawni. Wystarczy znaleźć ten jeden, w którym będziemy pasować - bez adaptera, bez przejściówki i bez kombinowania.

I nie, to nie jest pocieszenie na poziomie „jesteś wyjątkowy, po prostu Cię nie rozumieją”. To bardziej stwierdzenie faktu technicznego: niedopasowanie nie jest wadą techniczną, lecz komunikatem, by swój potencjał rozwijać w innym, bardziej przyjaznym środowisku.

Dzień dobry, dobrzy Ludzie :)