Jakie to w sumie dziwne, że nie reagujemy podobnie, choć temat znajomy i spokojnie można zaimplementować. O co chodzi? Już tłumaczę.

Telefon przy 80% działa spokojnie. Przy 50% nadal jesteśmy pewni, że „jeszcze długo wytrzyma”. Przy 20% zaczynamy zerkać nerwowo, ale nadal nie podpinamy ładowarki, bo przeszkadza i się plącze, a jeszcze można działać.
Dopiero gdy pojawia się czerwone 5, wszystko nagle staje się pilne.

I trochę trudno nie zauważyć, że dokładnie tak samo większość ludzi traktuje samych siebie, tylko, że my czekamy aż nam wskoczy krytyczne 1%.

Dla wielu z nas „low battery” to środowisko, w którym funkcjonujemy codziennie. Nie – żyjemy. Funkcjonujemy. Na resztkach energii, na awaryjnych ustawieniach, na trybie przetrwania.

Im dłużej przyglądam się światu, tym bardziej dostrzegam, jak bardzo oddaliliśmy się od zasady równowagi, wprowadzającej ład w nasze życie i głowy.

Czas na pracę, czas na odpoczynek. Dwie dopełniające się przetrzenie. Logiczne, zrozumiałe i… często niewykonalne.

Dziś odpoczynek bardzo często nie jest naturalną, zdrową częścią życia. Jest procedurą awaryjną, włączaną dopiero wtedy, gdy organizm zamienia się w jedną wielką czerwoną flagę. Wtedy uznajemy: ok, może czas trochę odpocząć. Tak, tak – fajnie, że w ogóle go włączamy, ale warto zauważyć, że bardzo często robimy to tylko po to, żeby odsunąć od siebie ostatnią z dostępnych za życia opcji naprawczych, czyli: „idę się przebadać”.

Odpoczynek to dziś coś, co „wolno” zrobić dopiero wtedy, gdy organizm praktycznie odcina zasilanie.

Kiedy już boli głowa, chroniczne zmęczenie manifestuje się wyłączeniem cierpliwości i wytrzymałości, a człowiek reaguje płaczem na zwykłe pytanie albo siedzi przed komputerem i czyta jedno zdanie pięć razy, bo mózg przestał współpracować.

I to jest moment, w którym coś, co po prostu nam się od nas samych należy, staje się narzędziem do podreperowania wysiadających funkcji.

„Dam radę jeszcze chwilę” - To chyba jeden z najbardziej niebezpiecznych komunikatów współczesności.

Choć poziom baterii pokazuje, że to dobry moment, by ją podładować, jeszcze walczymy, robimy, spinamy się.

Jeszcze jeden projekt.
Jeszcze jeden telefon.
Jeszcze jeden tydzień bez porządnego snu.
Jeszcze trochę ignorowania własnego zmęczenia, bo przecież inni też tak żyją.

A najgorsze w tym wszystkim jest to, że na tyle zaakceptowaliśmy zmęczenie, tak mocne alibi daliśmy funkcjonowaniu zamienionemu w tryb przetrwania, że przeciążenie systemu zostało dziś kompletnie znormalizowane. Człowiek zmęczony nie budzi już niepokoju. Raczej uznanie. Im bardziej ktoś zawalony obowiązkami, tym częściej słyszy, że jest ambitny, potrzebny, zaradny. Jakby permanentne zmęczenie stało się nową wersją życiowego sukcesu.

Strasznie to w sumie smutne i jakieś takie mocno naiwne w swojej mocarnej oprawie.

I fajnie jest być ambitnym. Bardzo dobrze jest być w czymś dobrym, a nawet najlepszym. Niefajnie natomiast, że w drodze na ten wątpliwej jakości szczyt prestiżu, zapominamy o przyjacielu, który nas do niego doprowadził. O własnym organizmie.

On, który spinał się, żebyśmy mieli zacną chałupę, fajne auto, dzieci w dobrych szkołach, kompletnie nie rozumie, dlaczego to nadal nie wystarcza. Nie zna się na deadline’ach, oczekiwaniach społecznych ani kulturze zajechania się dla lepszej wersji tego, co już się posiada.

I tego nie da się po prostu przeskoczyć.

Owszem, można zastosować chwilowe podładowanie i wyjechać gdzieś na weekend po miesiącach orki i niedosypiania, ale to będzie pomocne tylko na chwilę. Organizm działa bardziej jak elektronika niż ciastko z dobrą wróżbą. Kiedy bateria jest przeciążana zbyt długo, zaczyna się przegrzewać. Spada wydajność. Pojawiają się błędy. System po prostu działa wolniej.

W końcu coś w nim się wyłącza.

Objawy? Proszę bardzo, że wspomnę te najbardziej jaskrawe i klasyczne:

Coraz większa drażliwość i brak cierpliwości.
Zmęczenie po odpoczynku, który nie regeneruje.
Niechęć do ludzi.
Problemy ze snem.
Poczucie, że wszystko idzie nie tak albo za wolno.
Wrażenie, że codzienność stała się cięższa niż kiedyś.

Finalnie - wszystko powyższe w jeszcze większym natężeniu…

I wtedy i owszem, człowiek działa, próbując często jeszcze mocniej się zmobilizować. Wmawia sobie, że potrzebuje „ogarnięcia”, lepszej organizacji albo większej dyscypliny. Tymczasem bardzo możliwe, że potrzebuje po prostu

odpocząć.

I tak sobie myślę, bo sama przetestowałam wiele podładowań niskiej baterii, że patrząc z bardziej łaskawej i mniej tendencyjnej perspektywy, nasze życie naprawdę wygląda inaczej, kiedy człowiek nie funkcjonuje cały czas na czerwonym pasku z alertem „low battery”.

Tylko czy znajdziemy w sobie tyle odwagi, żeby to sprawdzić?

Przyszła wiosna. To może być świetny moment na podjęcie takiego ryzyka ;)

Dzień dobry, dobrzy Ludzie :) To co - spróbujecie? Mam nadzieję!