Czy zdarzyło Wam się kiedyś szukać czegoś w sieci tak długo, że w pewnym momencie przestaliście być pewni, czego właściwie szukacie? Taka sytuacja zaczyna się zwyczajnie. Wpisujemy hasło w wyszukiwarkę, potem dodajemy kolejne słowo, jeszcze jedno doprecyzowanie, jeszcze jeden filtr. Pierwsze wyniki nie są wystarczająco dobre, więc zawężamy kryteria. Ma być szybciej, lepiej, dokładniej. W końcu tworzymy zapytanie tak szczegółowe albo brniemy w hasła pomocnicze tak bardzo, że sami zaczynamy się zastanawiać, jak właściwie brzmiało pytanie startowe. I czy na pewno szukamy odpowiedzi na nie, czy może jej idealnej wersji.

Myślę sobie, że z życiem bywa bardzo podobnie.

Szczególnie ze szczęściem, czy jak wolą inni – długofalowym poczuciem harmonii.

Gdyby można było znaleźć je w internecie, wielu z nas prawdopodobnie stworzyłoby dla niego bardzo precyzyjne wyszukiwanie.

„Gdzie i jak znaleźć życie, w którym wszystko jest poukładane? Szukaj metody na życie bez większych problemów, bez stresu, z odpowiednią ilością pieniędzy, dobrym zdrowiem, ludźmi, którzy zawsze rozumieją, z czasem na odpoczynek i spokojną głową. Znajdź teraz.”

Klikamy: wyszukaj. I czekamy na wynik.

W świecie wirtualnym odpowiedź może pojawić się natychmiast. W życiu jest trochę inaczej. Jeden wynik albo nawet cała ich lista najczęściej nie pojawia się na pstryk. Nie dlatego, że szczęście jest czymś nieosiągalnym. Raczej dlatego, że szukamy go według kryteriów, które przez lata zbudowaliśmy z własnych wyobrażeń, cudzych historii i porównań.

Patrzymy na innych ludzi i widzimy efekt końcowy projektu pod tytułem: „życie, jakie chcę mieć”. A tak naprawdę oglądamy tylko mocno mylący i wprowadzający w błąd wycinek, kadr, fragment, który bardzo często nie ma nic wspólnego z tym, co znajduje się poza ramką.

Z reguły patrzymy na uchwyconą chwilę albo fragment otoczenia, czyli:

czyjeś zdjęcia z wakacji (nie mylić z całym urlopem),
czyjś dzień w pracy i sukcesy (nie mylić z całą karierą),
czyjś ulubiony fotel (nie mylić z całym domem),
czyjś dobry dzień albo niezapomniany moment (nie mylić z codzienną energią).

Choć wydaje nam się, że patrzymy na czyjąś idealną codzienność, w rzeczywistości widzimy tylko starannie wybrany fragment. Tylko to, co ktoś zdecydował się pokazać światu. I absolutnie nic więcej.

Świat, jaki wielu z nas stworzyło w głowie, to zestandaryzowany katalogowy produkt pod tytułem: „szkoda, że nie mam tak idealnego życia”, na które składają się idealne wakacje, idealne dziecko, idealny dom, idealna praca, idealna figura.

Tylko problem w tym, że produkt z ekspozycji prawie nigdy nie wygląda tak samo dobrze poza nią.

Skąd to wiem? Stąd, że wiele lat temu sama kupiłam sobie taki produkt z wystawy.

Choć to było wiele lat temu, wciąż pamiętam tę całą gamę uczuć.. Od zachwytu i ekscytacji po rozczarowanie. To była moja pierwsza własna łazienka. Z ufnością, na jaką stać tylko człowieka mającego szalone dwadzieścia kilka lat, odwzorowałam we własnej łazience całą ekspozycję, która zachwyciła mnie w sklepie. Wszystko wyglądało idealnie. Wszystko miało swoje miejsce. Wszystko tworzyło spójną całość.

I wiecie co?

W porównaniu z identyczną łazienką z ekspozycji, moja wyszła na solidne, mocne 3 z plusem.

Nie to światło. Nie ta ilość okien. Nie ten metraż. Nie ten efekt, który tak dobrze wyglądał na wystawie...

Nie, to nie była „zła łazienka.” To była łazienka ładna i poprawna, ale bez duszy, jaką dostrzegałam patrząc na tę z wystawy. Choć moja wyglądała tak samo jak tamta, była jednak inna, niż sobie wyobrażałam.

To była jedna z pierwszych lekcji dorosłości: nie spiesz się. Nie szukaj szybkiego efektu, bez sprawdzenia, czy zadziała też u Ciebie. Nie bierz gotowców. Sama kreuj swoją przestrzeń – zwłaszcza tę w głowie.

Czy było mi łatwo się dopasować do tych wytycznych? Nie, wcale nie. Gotowce zbudowane z cudzych kadrów kuszą i mamią jak syreni śpiew marynarzy. Pokusa, żeby odwzorować czyjąś drogę, czyjąś definicję sukcesu i czyjąś wersję szczęścia, jest czasem bardzo silna, bo to sposób na szybki efekt bez wkładu własnego.

Czy warto było podjąć trud, żeby się temu oprzeć? Zdecydowanie.

Dlaczego? Ponieważ w ten sposób można zminimalizować ryzyko polegające na tym, że zamiast stworzyć własny obraz życia, człowiek przez lata próbuje odtworzyć cudzy. A przecież najważniejsze pytanie nie brzmi przecież: „jak znaleźć czyjeś idealne życie?”, lecz: „jak dobrze urządzić własne?”

I myślę sobie, że gdy to naprawdę zrozumiemy i zaakceptujemy, znacznie ograniczymy częstotliwość wpadania w pułapkę odwzorowywania cudzych kadrów we własnym rodzinnym albumie..

Dzień dobry, dobrzy Ludzie :)