Właściwie, to ja sama zorientowałam się dopiero po czasie. I to tylko dlatego, że spojrzałam na temat bez pośpiechu, mając przez chwilę luksus zajmowania się tylko nim, a nie ośmioma innymi, przy okazji. Dopiero wtedy zobaczyłam i zdałam sobie sprawę, że wiele z rzeczy, które ogarniam na co dzień, nie działa w pełni „tu i teraz”. Że one są dostępne dopiero po chwili – jakby po krótkim zbuforowaniu.

To trochę jak piosenka odtwarzana prosto z sieci ale - przy słabszym internecie. Ok, jest - zaczyna się, jest począteczek, człowiek słyszy melodię, już nawet zaczyna nucić i nagle cisza… To trwa ładowanie dalszego kawałka. Zaciskasz zęby i czekasz… Dobra, leci dalej… I kiedy myślisz, że wszystko już działa płynnie, nagle następuje kolejna przerwa. Dźwięk się urywa i następuje moment ciszy. Tak, to znowu – dobuforowywanie. I tak kilka razy.

To irytuje. Mamy przecież XXI wiek czyli czas, w którym pewien szalony miliarder chwali się, że nawet w buszu i na pustyni jest internet, jaki oferuje jego firma, tymczasem Ty go nie masz w samym centrum miasta. Klikasz więc jeszcze raz od początku, licząc, że sprzęt się ogarnął. Zaczyna się – chyba będzie ok, bo lecą pierwsze takty…

I kiedy już myślisz, że złapałaś zasięg i nucisz „La isla bonita”, historia się powtarza…

Trwa buforowanie.

I dokładnie w tym miejscu ta metafora przestaje być o muzyce, a zaczyna być o życiu. Pomyślałam sobie, że stworze cykl o tym jak bardzo hasła z przestrzeni technologicznej pasują do naszego ludzkiego bijącego żywym sercem życia. Dziś wylosowałam więc buforowanie, które jak się okazuje, nie dotyczy tylko internetu. Myślę sobie, że ono dotyczy wszystkich tych momentów, w których człowiek nie ma już w sobie pełnej życiowej energii, żeby wszystko przetwarzać na bieżąco. I choć rzeczywistość nadal się dzieje, bez sekundy na pauzę, człowiek potrzebuje chwili, żeby ją w ogóle „wczytać” do swojej przestrzeni, a co dopiero - przeżyć.

Skąd ta anomalia? Być może stąd, że mamy strasznie słaby „życiowy internet”: czyli przekładając z komputerowego na ludzkie - krucho u nas z jakościowym snem, odpoczynkiem, i dobrą przestrzenią, która wciąż zasilałaby system.

Jest jeszcze jedna możliwość… Całę to spowolnienie i mielenie w kółko pierwszych taktów, to dlatego, że człowiek nie jest systemem o nieograniczonej przepustowości. Ot i cała prawda.

Tak, dobrze Wam podpowiada intuicja, to znów metafora.

Buforowanie to taki stan, który nie zatrzaskuje drzwi, jedynie je przymyka. A to oznacza, że jest opcja poprawy sytuacji. Można dokupić dobrego internetu, zmienić router, albo całą przestrzeń na miejsce, gdzie jest go więcej i ma lepszą jakość.

Buforowanie to trochę tak, jakby nasz świat się zaciął na jednej sekwencji ruchów, którą powtarza raz za czas robiąc dla niepoznaki półkroczek do przodu. Nie jest to awaria, nie jest to tez kompletna odmowa współpracy. To raczej ciągłe dreptanie w miejscu, które łatwo początkowo przeoczyć.

Można taki stan rzeczy oczywiście zignorować – (no co zrobisz jak nic nie zrobisz)… A można – poszukać lepszego życiowego internetu i oczyścić własny dysk z rzeczy, które go spowalniają...

Przynajmniej tak to sobie wykombinowałam w temacie buforowania, które i mnie się zdarza… Myślę sobie, więc że w moim wieku (i nie, nie mówię o biologii ale o wiedzy na temat swojej życiowej energii) nie chodzi o to, żeby wciąż przyspieszyć system, lecz o to, żeby przestać go przeciążać. Wtedy łatwiej będzie o wczytanie do końca zapodanej nutki.

Tak, dobrze Wam podpowiada intuicja, to kolejna metafora.

Dzień dobry, dobrzy Ludzie :)