„Brak miejsca na dysku.” Ten komunikat zna chyba każdy. Pojawia się nagle, choć tak naprawdę nigdy nie bierze się znikąd. To nie awaria, która wydarzyła się tuż przed chwilą. To finał długiego procesu dokładania. Plik po pliku. Folder po folderze. Rzecz po rzeczy.

I myślę sobie, że to kolejne techniczne hasło po: „pomiń”, „autozapis,” czy „gps” – które jest doskonałą alegorią życia.

Brak miejsca na dysku. To trochę sytuacja jak z szafą czy… własną głową. Nie zapełnia się jednego dnia. Dokłada człowiek sweter, jeszcze jedną koszulę, jakiś t-shirt, coś „na potem” i upycha obok tego czego „szkoda wyrzucić” i tego, co „może jeszcze się przyda”. Aż przychodzi moment, kiedy nie wchodzi już nic. Ani nowy t-shirt, ani nowa myśl.

I właśnie wtedy pojawia się komunikat – BRAK MIEJSCA.

Mam trochę poczucie, że właśnie dziś - teraz, żyjemy w czasach takiego permanentnie przepełnionego dysku.

Wszystko zapisujemy. Wszystko zatrzymujemy. Agregujemy i upychamy metodą „na wcisk”, bez weryfikacji tego, czy to, co w pierwszych warstwach wciąż jest potrzebne. Informacje, zobowiązania, oczekiwania, cudze potrzeby, własne ambicje, niedokończone sprawy, rozpoczęte rozmowy, niedomknięte emocje.

To wszystko tworzy wielki magazyn rzeczy, spraw, emocji. To otwarte zakładki w przeglądarce życia. A mówiąc dokładniej – zbyt wiele otwartych zakładek.

I to nie tak, że do końca nie wiemy, co się dzieje, zanim wejdzie strajk generalny… System zwykle ostrzega wcześniej. Tylko mało kto „czyta” takie komunikaty. Niestety (za) często traktujemy je przyciskiem „pomiń”, o czym pisałam w jednym z poprzednich tekstów.

Tymczasem, zanim wszystko się zatrzymuje, pojawiają się sygnały.

System zwalnia. Wszystko wczytuje się dłużej. Proste rzeczy zaczynają kosztować dziwnie dużo energii. Decyzje, które kiedyś zajmowały chwilę, zaczynają mielić się godzinami. Odpowiadasz później. Myślisz wolniej. Cierpliwość ładuje się w tempie starego internetu w systemie modemowym. Kreatywność i motywacja jeszcze dłużej.

Przeładowanie systemu sprawia, że strony (życia) otwierają się z opóźnieniem.

Tak, dobrze się domyślacie dawno przestałam pisać o komputerze. Komunikat: "brak miejsca na dysku" to idealna metafora tego, co sobie ładujemy do głowy i jak ona reaguje, gdy jest przepełniona.

A jak reaguje, co się wtedy dzieje? No właśnie nic. Nastaje stagnacja obrazująca fakt, że zajętość dysku weszła w fazę max.

I to jest moment, w którym nie potrzeba już metafor. Tu potrzeba prostych odpowiedzi. Co zrobić, żeby system znów działał? Odpowiedź jest zaskakująco prosta, choć jednocześnie - bardzo trudna.

Trzeba posprzątać. Zostawić to, co ważne i potrzebne, usunąć to, co zajmuje miejsce tworząc realne zagrożenie dla stabilności całego systemu (czytaj: głowy).

Nie, wcale nie nie chodzi o spektakularne życiowe rewolucje. Nie trzeba od razu formatować całego systemu i wyjeżdżać w Bieszczady, wyłączając telefon.

Wystarczy zacząć od tego, co pożera zasoby w tle. Czyli od energożernych aplikacji, które znikają życiowe baterie. Jak one brzmią? Mniej więcej tak – choć u każdego inaczej coniedzielny obiad u toksycznej teściowej, konieczność zakupu nowego samochodu, by sąsiad sobie nie myślał, że Cię nie stać, wychodzenie na drinka z teamem z pracy co piątek, mimo że tak naprawdę marzysz o chwili z książką.

Kiedy już się namierzy te swoje bad-aplikacje, wystarczy wcisnąć „odinstaluj” i w tej decyzji być po prostu konsekwentnym.

Dzień dobry, dobrzy Ludzie :)