Świat najnowszy, czyli dzisiejszy – to technologia. Technologia to komunikaty. Komunikaty to informacje dla nas i… o nas.

Co smutne, ale coraz częstsze u wielu z nas, świat najnowszy, ten codzienny, nie zaczyna się już od poranka, kawy ani nawet od otwarcia okna.

Zaczyna się od rzucenia okiem na telefon.

Tkwiąc w pędzącej codzienności, nie zauważamy tego, jak mocno zmienił się wpływ tego, co nas otacza, na nasze życie.

Dziś technologia nie tyle towarzyszy naszej codzienności, co wręcz ją redaguje. Wstawia przecinki, usuwa pauzy, podsuwa sugestie, co powinniśmy zobaczyć, zanim jeszcze zdążymy się zastanowić, czy w ogóle mamy na to ochotę lub – czy tego potrzebujemy.

Na taki atak bodźców najlepiej działa komenda znana z ekranu telefonu lub komputera. Mowa o krótkim i skutecznym: „pomiń”. I wszystko jest w porządku, jeśli ta decyzja dotyczy bzdur zaśmiecających naszą przestrzeń mentalną, zagłuszających ją zgiełkiem i bezużytecznym na dłuższą metę szumem.

Źle się zaczyna dziać, gdy zaczynamy tego przycisku „pomiń” nadużywać. Klikając go w momencie pojawienia się opcji wspólnego obiadu z rodziną, wyjścia do kina z własnym dzieckiem, spędzenia weekendu w domu lub w ogrodzie – z książką i sokiem albo kawą…

Dziś uczymy się pomijania, tak, jak kiedyś uczyliśmy się sprawności ruchowych, pięknej dykcji, czy szybkiego pisania. Dziś w ten sam sposób szkolimy unikanie reklam, okienek, zgód, powiadomień, sugestii, które nie zdążyły jeszcze niczego zasugerować, a już proszą o uwagę. Mam wrażenie, że z czasem – a czas ten przyspiesza – przycisk „POMIŃ” traktowany jest jak nowo wykształcony odruch bezwarunkowy.

Krótkim, precyzyjnym ruchem palca sygnalizujemy:

nie,
nie teraz,
nie to,
nie mam na to przestrzeni / ochoty / czasu / sił,
nie interesuje mnie.

Nierzadko nadmiar bodźców powoduje, że nawet nie wiemy, czego dotyczyła rzecz, którą właśnie ominęliśmy. Każdy szum w tle, każde zakłócenie rutyny – kasujemy, często bez przyjrzenia się, czy aby tym razem zasadnie…

Do czego zmierzam? Do przykrej obserwacji, że „pomiń”, które wchodzi za mocno i za często, zmiata z pola widzenia także to, co istotne, czyli życie poza telefonem, komputerem i grafikiem. Pomijamy więc spotkanie z mamą, wizytę w spa, wyjazd we dwoje w góry, odpoczynek, sen, badania, decyzje o zadbaniu o siebie.

„Wylewamy dziecko z kąpielą przez nadmiar powiadomień w telefonie:… - ktoś zapyta: „Ty tak serio?”

No i pozornie będzie to zasadne pytanie, bo na pierwszy rzut oka to, co napisałam, brzmi jak teoria płaskoziemcy, prawda? Ok… trochę brzmi… ale tylko póki się nad tym schematem nie zastanowimy i nie spojrzymy na niego trochę metaforycznie.

Technologia nie ma cierpliwości. Dlatego dostajemy świat w wersji przyspieszonej. Skróty, podsumowania, „najważniejsze informacje w 30 sekund”, „zobacz, co przegapiłeś”, „inni już oglądają to, czego ty jeszcze nie kliknąłeś”. W tej narracji nie ma miejsca na zwykłe patrzenie. Jest tylko konsumowanie lub pomijanie.

Pomijamy zatem, skupieni na tym, co musimy, a z czasem tego, co musimy, jest coraz więcej, toteż – zgodnie ze schematem, który działa – usuwamy to, co zasłania, przeszkadza, wprowadza szum… I tu pojawia się problem… bo „ten szum” to często głos kogoś dla nas ważnego, ale w ciągłym pędzie bardzo łatwo go przeoczyć, usuwając jak nieistotną, zbędną, przeszkadzającą rzecz…

I ok, dobrze gdy nic nie rozprasza, pytanie, co uważamy za to „nic”, a co za swoje „wszystko” i jak szybko zdamy sobie z tego sprawę.
 

Dzień dobry, dobrzy Ludzie :)

PS.1 - foto: pexels oraz własne
PS.2 - i to nie tak, że technologia jest zła, jest fajna, gdy to ona jest narzędziem w naszych rękach, a nie my w jej ;)