Świat lubi mieć wszystko zapisane. No dobra, nie jakiś tam niesprecyzowany „świat”… My – my, ludzie, lubimy mieć wszystko zapisane i poukładane. No, przynajmniej spora część z nas. Nieraz trochę bezwiednie wyrzucamy z pamięci podręcznej i zapisujemy gdzieś w głębokich rejestrach. Automatycznie, bez konsultacji z sobą.

Wspomnienia to taka nasza wewnętrzna apka, która działa w tle i, owszem, w zależności od tego, co zapisujemy – ładuje albo wyczerpuje nam życiowe baterie. Niemniej fakt pozostaje faktem. Ona jest i chyba każdy ma ją włączoną na stałe.

Gdy masz lepszy lub gorszy dzień, siadasz, klikasz sobie w głowie: „cofnij” i „otwórz” i wracasz...

Otwierasz historię i przeżywasz raz jeszcze, a potem kolejny i kolejny raz to, co dobre i budujące, ale też to, co już raz Cię osłabiło i zatrzymało w miejscu. Analizujesz, zastanawiasz się, co można było inaczej, pełniej, lepiej, bardziej dosadnie lub przeciwnie - mniej dosadnie.

I nagle dochodzisz do wniosku, że ta Ty sprzed kilku lat nie istnieje już w pełni. Celowo nie używam tu sformułowania „poprzednia wersja siebie”. W mojej ocenie spłaszcza ono temat, odczłowiecza to, co ludzkie, a z istoty myślącej, czującej i unikatowej tworzy coś, co traci na autentyzmie. Choć niewątpliwie brzmi gładko i bardzo modnie.

Dla mnie - zbyt gładko i za bardzo - modnie.

Czy taki autozapis, odtwarzany na życzenie lub włączający się bezwiednie po reakcji z czymś, co go odpala bez ostrzeżenia, to dobra rzecz?
Czy bardziej buduje, czy niszczy?
Cóż… Że użyję zwrotu prokrastynującego konkretną merytoryczną odpowiedź – to zależy.

Wszystko zależy od tego, jak się do tych chcianych lub niechcianych wspomnień podejdzie. Warto w tym miejscu wejść w dobrą, budującą analizę, bo przecież to już historia, nic jej nie zmieni. Co zatem przyjdzie z (pewnie ponownego lub kolejnego) samobiczowania z jej powodu?
Zatem, wniosek numer 1 - jedyny i najważniejszzy na dobry początek. Tamta „młodsza ja” była po prostu inna. Nie gorsza, nie – mniej sprytna, nie – mniej cwana czy mniej przygotowana na to, co tu i teraz.

Inna, bo młodsza i żyjąca w środowisku, jakie dostępne było wtedy.

Oczywiście pamięć robi swoje: upraszcza, wygładza, podkręca, dopasowuje tamte okoliczności do dzisiejszej historii i ocenia na podstawie dzisiejszych danych. To wielka pułapka, bo najczęściej powoduje, że człowiek na nowo czuje się źle… (rzadziej dobrze, bo i rzadziej wracamy do słonecznych, jasnych zapisów, jakby te gorsze miały mocniejszą siłę przebicia).

Dlatego odpowiedź na pytanie, czy naprawdę pamiętasz, kim byłaś kilka lat temu, nie jest prosta.

Zwłaszcza gdy nie ma się pewności, czy ta wiedza jest człowiekowi niezbędna dziś – w tym momencie. Czy ona buduje go, czy wręcz przeciwnie. Bez względu na odpowiedź wspomnienia to coś, co tkwi gdzieś głęboko w głowie.

I myślę sobie, że to dobrze, że one tam są, bo to znaczy, że wciąż możemy z nich korzystać. Warto jednak nie podchodzić do nich jak do czegoś, co wciąż rani i spowalnia, lecz jak do książki, podręcznika historii, z którego można czerpać, w myśl zasady, że historia kołem się toczy i warto z niej wyciągać wnioski.

Dzień dobry, dobrzy Ludzie :)

PS. Dzisiejsza galeria to zapis wspomnień z jednej z moich podróży. To był wspaniały czas, który pokazuje, że warto kolekcjonować też dobre wspomnienia i - co najważniejsze, warto dopuszczać je czasem do głosu.