Jedną z bardziej irytujących rzeczy we współczesnej technologii jest sytuacja, gdy synchronizacja danych zawodzi. Na pozór wszystko działa jak dawniej. Telefon jest włączony, aplikacja się otwiera, internet jest, bateria naładowana, dane atakują głowę. A jednak coś się nie zgadza. W kalendarzu widnieje spotkanie, które zostało odwołane trzy dni temu. Lista zakupów nie zawiera połowy produktów, które ktoś już dopisał. Zdjęcia zrobione rano nadal nie pojawiły się na drugim urządzeniu. Teoretycznie wszystko jest połączone. W praktyce każde urządzenie żyje własną wersją rzeczywistości. O co chodzi? O brak synchronizacji.

Z człowiekiem bywa podobnie.

Przez większość życia jesteśmy przekonani, że to głowa jest głównym centrum dowodzenia.
To ona planuje, analizuje, podejmuje decyzje i wyznacza kierunek. Problem polega na tym, że głowa bardzo często pracuje na danych, które dawno przestały być aktualne.

Głowa pamięta nas takimi, jakimi byliśmy kiedyś. Silniejszymi. Młodszymi. Mniej zmęczonymi. Czasem zdrowszymi. Bardziej zbornymi, bardziej kreatywnymi i przebojowymi też. Zakłada, że skoro rok temu daliśmy sobie radę z określoną ilością obowiązków, to dziś również nie powinno być problemu z tą samą ilością. Skoro kiedyś mogliśmy nie spać do trzeciej nad ranem, wstać o 6, wypić szybką kawę i lecieć z kolejnymi tematami, to teraz też damy radę.

Myśli sobie też, że skoro kiedyś stres był tylko chwilową niedogodnością, to obecnie również nie ma się czym przejmować.

Damy radę myśli głowa.

Nie sądzę koleżanko odpowiada organizm

Ciało aktualizuje dane na bieżąco. Bez romantyzowania i bohaterstwa.

Nie interesują go wspomnienia ani dawne osiągnięcia. Nie robi sentymentalnych wycieczek do czasów, gdy wszystko było prostsze. Rejestruje wyłącznie stan obecny. Ilość snu. Poziom zmęczenia. Przebyte choroby. Napięcie. Przeciążenia. Wszystko to, czego często nie zauważamy albo czego zwyczajnie nie chcemy zauważyć.

I właśnie dlatego zdarza się, że głowa mówi: „spokojnie, damy radę”, podczas gdy organizm już od dawna próbuje poinformować, że budżet energetyczny został przekroczony. I kończy się nawet zasilanie awaryjne...

Nie robi tego jednak w spektakularny sposób. Rzadko urządza wielką awarię. Znacznie częściej działa metodą drobnych komunikatów.

Coraz trudniej się wyspać.
Coraz łatwiej stracić cierpliwość.
Rzeczy, które kiedyś zajmowały godzinę, zaczynają zajmować dwie.
Koncentracja gdzieś się rozmywa.
Entuzjazm do kolejnych zadań przestaje pojawiać się automatycznie.

To są właśnie te momenty, kiedy jasne się staje, że nie ma synchronizacji między głową i szacowaniem własnych sił, a stanem faktycznym.

Jak to ująć, żeby było bardziej plastycznie? O.K....mam:

Głowa nadal korzysta ze starej wersji użytkownika. Ciało już dawno przeszło aktualizację.

Wielu ludzi zna ten stan aż za dobrze. Ba, co tam się będę zasłaniać ogólnikami. Sama doświadczyłam i totalnie nie polecam.

Dejavu czytając ten tekst będą mieli też prawdopodobnie osoby, które mają za sobą poważne leczenie, operacje albo doświadczenia zmieniające codzienność. Po takich wydarzeniach głowa często bardzo szybko chce wrócić do dawnego trybu działania. Chce zamknąć trudny rozdział i ruszyć dalej. Z miejsca, w którym zatrzymały ją nieprzewidziane okoliczności.

Tymczasem organizm potrzebuje znacznie więcej czasu, żeby wszystko poukładać po swojemu.
I nie ma w tym niczego dziwnego.
Trudno oczekiwać, że po dużych zmianach cały system wróci do pełnej sprawności dokładnie w tym samym momencie i – potencjale sił.

Może właśnie dlatego tak często próbujemy negocjować z własnym ciałem. Tłumaczymy mu, że teraz nie jest dobry moment na zmęczenie. Że jeszcze tylko ten tydzień. Jeszcze tylko ten projekt. Jeszcze tylko ten wyjazd. Jeszcze kilka spraw do załatwienia. Problem w tym, że organizm nie prowadzi negocjacji. Nie słucha argumentów. Działa według własnych parametrów i własnych możliwości.

Nie oznacza to oczywiście, że należy analizować każdy sygnał i doszukiwać się problemów tam, gdzie ich nie ma. Czasem gorszy dzień jest po prostu gorszym dniem.

Warto jednak od czasu do czasu sprawdzić, czy przypadkiem nie funkcjonujemy na dwóch różnych wersjach rzeczywistości.

Bo być może głowa nadal uważa, że wszystko jest po staremu... Podczas gdy ciało od dawna próbuje zsynchronizować dane.

Dzień dobry, dobrzy Ludzie, pilnujecie synchronizacji? :)

PS. Zdjęcia do dzisiejszej galerii wybrałam nieprzypadkowo. "Zielony" to guzik włączający pełną synchronizację. Wiem, bo sprawdziłam :)